Foksterier – charakter, wygląd i podstawowe informacje

Foksterier – podstawowe informacje o rasie

Foksterier to brytyjski terier myśliwski o dużym temperamencie, zwartej sylwetce i silnym instynkcie pogoni. Pod nazwą „foksterier” funkcjonują dwie odrębne rasy: foksterier gładkowłosy oraz foksterier szorstkowłosy. Nie należy mylić ich z jack russell terrierem, który ma własny wzorzec FCI i odmienną historię hodowlaną ^[2].

Określenie „fox terrier” bywa używane w zagranicznych dokumentach i ogłoszeniach. Po polsku poprawna, utrwalona nazwa brzmi foksterier. W praktyce warto doprecyzować odmianę włosową już przy rozmowie z hodowcą, ponieważ potrzeby pielęgnacyjne obu ras wyraźnie się różnią.

Skąd pochodzi foksterier i do czego był wykorzystywany?

Foksterier wywodzi się z Wielkiej Brytanii, gdzie był hodowany jako pies pomocniczy podczas polowań na lisy i zwierzęta norujące.

Historia użytkowa terierów obejmowała także zadania wykraczające poza wejście do nory. Były to psy wszechstronne, których zadanie zależało od wielkości konkretnej odmiany oraz potrzeb myśliwego. Większe i bardziej wytrzymałe teriery mogły pracować jako naganiacze, poruszając zwierzynę w gęstwinie, podczas gdy mniejsze, zwinne psy wykorzystywano przede wszystkim jako norowce. Foksterier dobrze sprawdzał się w obu rolach: potrafił naganiać zwierzynę podczas polowania, a następnie, gdy wymagała tego sytuacja, wejść do nory i osaczyć ukrywające się zwierzę.

Przodkowie współczesnych terierów pracowali przy wypłaszaniu lisów, borsuków i wydr z nor. W gospodarstwach wykorzystywano ich także do ograniczania populacji szczurów. Niewielki rozmiar, odwaga oraz łatwość poruszania się w ciasnych przestrzeniach decydowały o ich przydatności. Zwarta, lekka i sprawna budowa foksteriera była przystosowana jednocześnie do długodystansowych biegów u boku konnych myśliwych oraz do „nurkowania” w ciasnych, podziemnych norach. Pies musiał więc zachowywać wytrzymałość potrzebną podczas dłuższej pogoni, a zarazem być na tyle niewielki i zwinny, by przecisnąć się za zwierzęciem w ograniczonej przestrzeni.

Foksterier mógł towarzyszyć konnym myśliwym, pracować jako naganiacz w terenie, a później wejść do nory lub osaczyć zwierzę w gęstwinie.

Pierwsze wzmianki o rasie datuje się na 1760 rok. Fox Terrier Club powstał w 1876 roku i należał do pionierskich organizacji skupiających hodowców tych psów. Popularność foksterierów gwałtownie wzrosła, gdy królowa Wiktoria sprawiła sobie przedstawiciela rasy, co przyczyniło się do zainteresowania nią także poza środowiskiem myśliwskim. Dziś znacznie częściej pełnią rolę psów domowych, choć ich popęd łowiecki pozostał realną cechą, którą trzeba uwzględnić podczas spacerów i szkolenia.

Foksterier szorstkowłosy i gładkowłosy – czym różnią się te rasy?

Foksterier szorstkowłosy i foksterier gładkowłosy są odrębnymi rasami, a różnica między nimi obejmuje przede wszystkim rodzaj okrywy włosowej oraz sposób pielęgnacji.

Gładkowłosy foksterier ma krótki, prosty i zwarty włos, który przylega do ciała. Wzorzec FCI opisuje go jako psa aktywnego, żywego i dobrze zbudowanego, o krótkim grzbiecie oraz mocnej szczęce ^[1]. Odmiana szorstkowłosa ma twardszą, dłuższą szatę z podszerstkiem. Charakterystyczne są broda i wąsy, a włos na kończynach tworzy efekt obfitych „spodni”. Pysk tej odmiany jest zwykle strzyżony tak, by zachował prostokątny zarys.

W praktyce wiele osób odbiera foksteriera szorstkowłosego jako bardziej efektownego i dlatego częściej spotyka go na wystawach oraz w domach. Gładkowłosy bywa rzadszy i ma równie wyrazisty temperament. Rodzaj włosa nie stanowi gwarancji łagodniejszego lub trudniejszego charakteru. Na zachowanie większy wpływ mają linia hodowlana, socjalizacja, codzienna aktywność i sposób prowadzenia psa.

Opiekunowie odmiany szorstkowłosej często opisują ją jako bardziej „teatralną” w ekspresji i mocno skupioną na człowieku. Z kolei gładkowłose bywają postrzegane jako bardziej bezpośrednie i ruchliwe. Są to obserwacje praktyczne, a nie reguła rasowa. Oficjalny wzorzec foksteriera gładkowłosego akcentuje czujność, odwagę oraz przyjacielskie usposobienie ^[1]. Polskie wzorce FCI obu ras są dostępne także na stronie Związku Kynologicznego w Polsce: wzorzec nr 12 foksteriera gładkowłosego oraz wzorzec nr 169 foksteriera szorstkowłosego.

Jak wygląda foksterier?

Foksterier jest małym psem o lekkiej, zwartej i sprawnej budowie, stworzonej zarówno do długodystansowego biegu w terenie, jak i do pracy w norze.

Dorosły pies osiąga do około 39 cm wysokości w kłębie i waży do około 8 kg. Sylwetka ma sprawiać wrażenie harmonijnej, bez ciężkości. Klatka piersiowa nie powinna być zbyt szeroka, ponieważ historycznie pies musiał mieścić się w ciasnych norach. Kończyny są proste, mocne i pozwalają na długie marsze, szybkie zwroty oraz wytrzymałe pokonywanie dłuższych dystansów podczas pracy u boku myśliwych. Lekka, zwarta konstrukcja ułatwiała mu z kolei wejście głęboko do nory i sprawne poruszanie się w jej wąskich korytarzach.

Rozpoznawalne cechy rasy to trójkątne, załamane uszy, długi pysk oraz krótki, gruby ogon, zwykle noszony pionowo lub bardzo wysoko. Umaszczenie jest przeważnie białe z łatami czarnymi, rudymi albo czarnymi podpalanymi. Spotyka się także psy całkowicie białe. We wzorcu FCI dla foksteriera gładkowłosego biel powinna dominować, a znaczenia nie ma rozmieszczenie dopuszczalnych znaczeń barwnych ^[1].

Czy foksterier ma sierść czy włosy?

Foksterier ma sierść, czyli okrywę włosową psa, a jej budowa zależy od odmiany rasy.

W potocznym języku „włosy” często oznaczają szatę psów, które mało linieją, jednak u foksteriera lepiej mówić o sierści. Gładkowłosy foksterier ma krótką sierść łatwą do regularnego wyczesania. U szorstkowłosego występuje twardy włos okrywowy i podszerstek. Martwy włos nie zawsze wypada samoczynnie, dlatego wymaga trymowania.

Strzyżenie maszynką nie zastępuje trymowania szorstkowłosego foksteriera. Skraca ono włos, a trymowanie usuwa go wraz z cebulką. Przy regularnym strzyżeniu szata może stać się bardziej miękka, mniej intensywna w kolorze i trudniejsza do utrzymania w wystawowej formie.

Jak dbać o sierść foksteriera?

Pielęgnacja foksteriera gładkowłosego jest prosta, natomiast odmiana szorstkowłosa wymaga systematycznego trymowania.

Gładkowłosego psa warto szczotkować raz lub dwa razy w tygodniu gumową rękawicą albo miękką szczotką. W okresie intensywniejszego linienia można robić to częściej. Kąpiel jest potrzebna wtedy, gdy pies rzeczywiście się zabrudzi lub jego sierść zacznie nieprzyjemnie pachnieć.

Foksterier szorstkowłosy potrzebuje czesania co kilka dni, szczególnie w obrębie brody, pachwin i kończyn. Trymowanie wykonuje się zwykle co 6-8 tygodni, zależnie od tempa wzrostu włosa i oczekiwanego efektu. Pies wystawowy wymaga bardziej precyzyjnej pracy niż domowy towarzysz, a także u psa niewystawianego regularne usuwanie martwego włosa poprawia wygląd szaty. Zabieg można wykonywać samodzielnie po zdobyciu właściwej wiedzy i skompletowaniu narzędzi albo zlecić doświadczonemu groomerowi, który zna technikę trymowania ras szorstkowłosych.

Do stałej rutyny należą także kontrola uszu, skracanie pazurów oraz szczotkowanie zębów. Warto przyzwyczajać szczenię do dotykania łap, oglądania pyska i krótkich zabiegów przy stole groomerskim. Dzięki temu dorosły foksterier łatwiej współpracuje podczas pielęgnacji.

Jaki charakter ma foksterier?

Foksterier jest psem odważnym, inteligentnym i bardzo aktywnym, który potrzebuje zajęcia oraz jasnych zasad.

To terier z wyraźną własną inicjatywą. Chętnie bierze udział w zabawie, tropieniu zapachów, nauce sztuczek i dłuższych spacerach. Zwykle mocno przywiązuje się do swojej rodziny, bywa wylewny wobec opiekuna i potrafi aktywnie domagać się kontaktu. Wobec obcych może zachowywać dystans, zwłaszcza gdy nie miał dostatecznej socjalizacji. Z natury może być również nieufny i niepewny w nowych sytuacjach, dlatego niektóre osobniki potrzebują czasu, aby oswoić się z nieznajomym człowiekiem i przekonać się do kontaktu. Nie należy wymuszać powitania ani zachęcać gościa do nachylania się nad psem czy wyciągania rąk w jego stronę. Spokojna obecność, możliwość zachowania dystansu i nagradzanie psa za swobodne podejście pomagają budować jego poczucie bezpieczeństwa.

Przedstawiciele rasy mogą być niezależni i uparci. Foksterier nie zawsze wykonuje polecenie tylko dlatego, że je zna, zwłaszcza gdy w otoczeniu pojawi się interesujący zapach, trop lub możliwość pogoni. Konsekwencja nie oznacza surowości: potrzebne są czytelne zasady, regularne ćwiczenia i atrakcyjna motywacja, aby pies chciał współpracować z opiekunem.

Rasę opisuje się czasem jako „szczeniaka na zawsze”, ponieważ wielu dorosłych przedstawicieli długo zachowuje zamiłowanie do zabawy i dużą potrzebę ruchu. Dorosły foksterier zachowuje także zdolność do odpoczynku. Może spokojnie funkcjonować w mieszkaniu, jeśli codziennie dostaje możliwość rozładowania energii poza domem i nie pozostaje sam przez długie godziny bez zajęcia.

Domatorzy oraz seniorzy, którzy nie są w stanie sprostać jego potrzebie ruchu, zajęcia i konsekwentnego prowadzenia, powinni wybrać inną rasę. Sam spokojny dom nie zaspokoi potrzeb energicznego teriera, a nuda może sprzyjać szczekaniu, niszczeniu przedmiotów, kopaniu i próbom ucieczki.

Czy foksterier jest agresywny?

Foksterier powinien zachowywać się spokojnie wobec ludzi. Na pobudzenie, presję lub obecność małych zwierząt może reagować gwałtownie.

Perspektywa wzorca FCI jest jednoznaczna: foksterier gładkowłosy ma być żywy, czujny, odważny i przyjacielski ^[1]. Wzorzec wskazuje na przyjacielskie usposobienie psa. Z perspektywy praktycznej opiekunowie często zauważają szczekliwość, szybkie pobudzenie i gotowość do pogoni. Takie zachowania bywają błędnie nazywane agresją, choć mogą wynikać z popędu łowieckiego, frustracji albo braku nauki samokontroli.

W domu z innymi psami należy uważać na konflikty przy zasobach, takich jak jedzenie, legowisko czy zabawki. Wczesne spotkania z łagodnymi, stabilnymi psami pomagają rozwijać właściwą komunikację. Warczenie sygnalizuje dyskomfort, napięcie albo potrzebę zwiększenia dystansu. Karcenie za samo ostrzeżenie może pogorszyć problem.

Czy foksterier jest mądry i łatwy do szkolenia?

Foksterier szybko się uczy, ale jego szkolenie wymaga konsekwencji i pracy nad rozproszeniami.

Inteligencja tej rasy objawia się sprawnym kojarzeniem sytuacji, dobrą pamięcią oraz pomysłowością w zdobywaniu dostępu do jedzenia, zabawek czy otwartych drzwi. Ten sam pies, który błyskawicznie opanuje komendę, może później uznać trop sarny za ciekawszy niż przywołanie. Dlatego szkolenie powinno odbywać się najpierw w spokojnym miejscu, a następnie w coraz trudniejszym otoczeniu.

Najlepiej sprawdzają się krótkie sesje, nagrody dopasowane do psa i jasne kryteria. Przydatne umiejętności obejmują przywołanie awaryjne, spokojne czekanie przy drzwiach, zostawianie znalezisk oraz chodzenie na luźnej smyczy. Zamiast wielokrotnie powtarzać komendę, warto zabezpieczyć sytuację linką treningową i nagradzać szybką reakcję.

Przemoc, szarpanie i zastraszanie nie uczą współpracy. Mogą zwiększać napięcie oraz pogorszyć relację z psem. Gdy pojawiają się pogonie, warczenie przy misce lub trudności z zostawaniem samemu, rozsądne będzie wsparcie wykwalifikowanego behawiorysty pracującego metodami opartymi na nagradzaniu. Behawiorysta może pomóc psu i opiekunowi nauczyć się wzajemnego porozumiewania, ponieważ nieposłuszeństwo lub warczenie często wynikają z nieporozumienia, niezrozumienia sytuacji albo przekroczenia granic psa. Wspólna analiza okoliczności zachowania pozwala dobrać bezpieczny plan pracy zamiast tłumić objawy karą.

Jak socjalizować foksteriera w domu i poza nim?

Socjalizacja foksteriera powinna uczyć go spokojnego reagowania na codzienne bodźce, a nie zmuszać do kontaktu z każdym człowiekiem i psem.

Szczenię warto stopniowo oswajać z ruchem ulicznym, komunikacją, różnymi podłożami, dziećmi, gośćmi i zabiegami pielęgnacyjnymi. Każde spotkanie powinno przebiegać w tempie psa. Jeśli odwraca głowę, usztywnia ciało albo próbuje odejść, potrzebuje większego dystansu od bodźca. W przypadku foksteriera szczególnie ważne jest respektowanie tego tempa, ponieważ pies nieufny lub niepewny wobec obcych może potrzebować kilku spokojnych spotkań, zanim sam zdecyduje się na bliższy kontakt.

W domu dobrze działają zabawy węchowe, mata do lizania pod nadzorem, nauka odpoczynku na posłaniu oraz kontrolowane przeciąganie zakończone komendą „puść”. Aktywność umysłowa jest szczególnie przydatna w dni, gdy pogoda ogranicza długi spacer. Dla porównania, psy o północnym typie użytkowym mają inne predyspozycje i potrzeby ruchowe, co dobrze pokazuje opis Szpic nordycki – wygląd, charakter, hodowla, ile kosztuje?.

Foksterier a ucieczki – jak ograniczyć ryzyko?

Foksterier może uciec za tropem lub szybko poruszającym się zwierzęciem, dlatego potrzebuje zabezpieczonego terenu i pewnego przywołania.

Ogród nie zastępuje spaceru, a niskie ogrodzenie może być dla sprawnego teriera łatwe do pokonania. Trzeba kontrolować furtki, szczeliny pod płotem i miejsca, w których pies może rozpocząć kopanie. Na terenach ze zwierzyną bezpieczniejsza jest długa linka niż swobodne puszczanie psa bez sprawdzonego przywołania.

Adresówka, aktualny numer mikroczipu w bazie i nauka przywołania awaryjnego zwiększają szansę na szybkie odzyskanie psa. Nie należy karać foksteriera po powrocie, nawet jeśli jego ucieczka trwała długo. Pies może wtedy zacząć unikać opiekuna po kolejnym zawołaniu.

Czy foksterier to dobry pies rodzinny?

Foksterier może być dobrym psem rodzinnym dla aktywnej rodziny, która potrafi nadzorować relacje psa z dziećmi i zapewnia mu codzienny ruch.

Ze starszymi dziećmi, które szanują granice zwierzęcia i potrafią stosować się do zasad, foksterier często tworzy żywą relację opartą na wspólnej zabawie. Małe dzieci nie powinny przeszkadzać psu podczas jedzenia, snu ani odpoczynku w legowisku. Dorosły zawsze nadzoruje ich wspólne kontakty.

Wobec kotów sytuacja zależy od konkretnego psa i historii jego doświadczeń. Foksterier wychowywany od szczenięcia z pewnym siebie kotem może nauczyć się życia pod jednym dachem, a silny instynkt łowiecki nadal pozostaje obecny. Przy wprowadzeniu kota do domu mogą pojawić się intensywne pościgi, a nagły ruch kota może uruchomić pogoń także u psa wcześniej tolerującego jego obecność. Wspólne życie wymaga bardzo ostrożnego zapoznania, stałego nadzoru i możliwości skutecznego rozdzielenia zwierząt. Króliki, świnki morskie i inne małe zwierzęta są szczególnie zagrożone z powodu silnego instynktu łowieckiego. Najbezpieczniej utrzymywać je w osobnym, solidnie zabezpieczonym pomieszczeniu, bez bezpośredniego kontaktu z psem.

Jakie choroby mogą występować u foksteriera?

Foksteriery są psami szczególnie odpornymi na trudne warunki atmosferyczne i uznawane są za rasę wytrzymałą, ale w rasie wymienia się kilka problemów zdrowotnych, które warto omówić z odpowiedzialnym hodowcą i lekarzem weterynarii.

W opisach rasy wskazuje się wrodzone rozszerzenie przełyku, padaczkę, choroby skóry, zwłaszcza atopowe zapalenie skóry, a także choroby oczu, w tym zaćmę i zwichnięcie soczewki. Foksteriery nie są zwykle kojarzone z dysplazją stawów biodrowych ani skrętem żołądka, lecz nie zwalnia to opiekuna z regularnej profilaktyki i obserwacji psa.

Na część pozostałych problemów zdrowotnych i na ogólną kondycję psa można wpływać prawidłowo dobraną dietą, utrzymaniem właściwej masy ciała oraz odpowiednią dawką ruchu. Prawidłowo dobrana dieta, właściwa masa ciała i odpowiednia dawka ruchu pomagają ograniczać ryzyko nadwagi, osłabienia mięśni i problemów wynikających z niedopasowanego trybu życia, a diagnostyka chorób dziedzicznych pozostaje odrębnym elementem opieki.

Przed zakupem szczenięcia warto zapytać hodowcę o stan zdrowia rodziców, dokumentację badań wykonywanych w danej linii oraz występowanie problemów okulistycznych. Objawy takie jak częste ulewanie pokarmu, nagłe napady drgawkowe, świąd skóry, mrużenie oczu czy pogorszenie widzenia wymagają konsultacji weterynaryjnej.

Informacje zdrowotne mają charakter edukacyjny i nie zastępują badania ani porady lekarza weterynarii.

Jak żywić foksteriera?

Foksterier potrzebuje diety dopasowanej do masy ciała, wieku, aktywności oraz kondycji, ponieważ może przybierać na wadze przy zbyt dużych porcjach.

Może otrzymywać pełnoporcjową karmę gotową dla psów małych ras albo dietę domową przygotowaną z udziałem lekarza weterynarii specjalizującego się w żywieniu. Dieta surowa i gotowana wymaga prawidłowego bilansowania oraz suplementacji ustalonej indywidualnie. Rasa może wykazywać skłonność do alergii i reakcji na konkretne składniki karmy, dlatego skład pożywienia trzeba dokładnie sprawdzać. Przy podejrzeniu reakcji na składnik pokarmowy nie warto samodzielnie zmieniać wielu produktów naraz, ponieważ utrudnia to ustalenie przyczyny problemu. W takich przypadkach lekarz weterynarii może zalecić dietę eliminacyjną prowadzoną według określonych zasad.

Punkt wyjścia do obliczeń stanowi RER: 70 razy masa ciała w kg do potęgi 0,75. Wynik mnoży się przez współczynnik aktywności: u szczenięcia jest to orientacyjnie około 2-3, u aktywnego dorosłego psa około 1,6, a u psa sterylizowanego około 1,2-1,4. Realną porcję w gramach trzeba odczytać z tabeli na opakowaniu konkretnej karmy, zgodnie z jej kalorycznością, a następnie skonsultować z lekarzem weterynarii.

Kontrola sylwetki powinna obejmować regularne ważenie i ocenę, czy żebra są wyczuwalne pod cienką warstwą tkanki tłuszczowej. Smakołyki warto wliczać do dziennej puli energii, szczególnie gdy są wykorzystywane podczas intensywnego treningu.

Ile kosztuje foksterier z hodowli?

Cena foksteriera ze sprawdzonej, dobrej hodowli wynosi orientacyjnie około 3000 zł.

Kwota zależy od odmiany, wieku psa, dokumentacji pochodzenia, osiągnięć rodziców i standardu prowadzenia hodowli. Przed zakupem należy sprawdzić dokumenty, miejsce odchowu oraz stan zdrowia miotu.

Brak wiarygodnego, stałego podziału cen wyłącznie według odmiany, dlatego przypisywanie gładkowłosemu lub szorstkowłosemu z góry jednej kwoty byłoby mylące. Odpowiedzialny hodowca umożliwia poznanie matki szczeniąt, przedstawia dokumenty i rozmawia o potrzebach przyszłego domu.

Zakup psa z pseudohodowli wiąże się z poważnym ryzykiem. Zwierzęta bywają tam utrzymywane w bardzo złych warunkach, a przyszły opiekun nie ma pewności ani co do rzeczywistej rasy psa, ani jego zdrowia i pochodzenia. Brak wielopokoleniowego rodowodu uniemożliwia wiarygodne prześledzenie linii, a brak odpowiedzialnej selekcji zwiększa ryzyko chorób genetycznych oraz problemów z temperamentem. Zakup psa bez udokumentowanego pochodzenia zwiększa ryzyko problemów związanych z nieznanym zdrowiem oraz nieprzewidywalnym temperamentem.

Foksterier – galeria zdjęć

Na zdjęciach foksteriera warto zwrócić uwagę na proporcje sylwetki, sposób noszenia uszu, dominującą biel w umaszczeniu i strukturę szaty. U odmiany szorstkowłosej wygląd psa silnie zależy od jakości trymowania, dlatego fotografie wykonane tuż po zabiegu mogą prezentować inną linię włosa niż zdjęcia z okresu odrostu.

Najczęściej zadawane pytania

Czy foksterier nadaje się do mieszkania?

Foksterier może mieszkać w bloku, jeśli ma codziennie zapewnione spacery, trening i zajęcia węchowe. Sam metraż mieszkania ma mniejsze znaczenie niż możliwość regularnego zaspokajania potrzeb ruchowych oraz kontaktu z opiekunem. Osoby prowadzące bardzo domowy, mało aktywny tryb życia oraz seniorzy, którzy nie mogą zapewnić mu odpowiedniej dawki ruchu i zajęcia, powinni wybrać inną rasę.

Czy foksterier dużo szczeka?

Foksterier może być szczekliwy, zwłaszcza gdy się nudzi, reaguje na dźwięki za drzwiami lub silnie się pobudza. Spokojne zachowanie warto wzmacniać od pierwszych dni w domu, zamiast krzyczeć na psa w trakcie szczekania.

Jak często trymować foksteriera szorstkowłosego?

Foksteriera szorstkowłosego trymuje się zwykle co 6-8 tygodni. Częstotliwość zmienia się zależnie od jakości szaty, tempa odrostu i tego, czy pies jest przygotowywany do wystaw. Trymowanie można wykonywać samodzielnie po odpowiednim przygotowaniu albo powierzyć doświadczonemu groomerowi.

Czy foksterier może mieszkać z kotem?

Foksterier może mieszkać z kotem, zwłaszcza gdy oba zwierzęta poznają się wcześnie i są właściwie prowadzone, a ryzyko pogoni pozostaje wysokie. Wprowadzenie kota do domu może wywołać pościgi, dlatego kontakty trzeba ściśle nadzorować i umożliwić zwierzętom bezpieczne rozdzielenie. Króliki, świnki morskie oraz inne małe zwierzęta są szczególnie zagrożone i nie powinny mieć swobodnego kontaktu z foksterierem.

Ile ruchu potrzebuje foksterier?

Foksterier potrzebuje codziennych spacerów połączonych z możliwością węszenia, nauką i zabawą. Sama krótka runda wokół bloku zwykle nie wystarczy psu o myśliwskim pochodzeniu i wysokim poziomie energii.

Aktualizacja: 2026-07-14

Recenzja merytoryczna: Michau0142 N. – lekarz weterynarii z uprawnieniami PWZ. Data przeglądu: 2026-07-14.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem weterynarii.