Dog argentynski – charakterystyka, wygląd i wymagania

Dog argentyński – przegląd rasy

Dog argentyński, nazywany także dogo argentino, jest dużym psem myśliwskim pochodzącym z Argentyny, przeznaczonym dla opiekuna mającego doświadczenie z silnymi rasami. Wzorzec FCI klasyfikuje go w grupie 2, sekcji 2.1, wśród molosów typu mastifa, z próbami pracy. Rasa została uznana przez FCI pod numerem 292. Obowiązujący wzorzec FCI opublikowano 10.11.2011, a polskie tłumaczenie oznaczono jako FCI-Standard N° 292 / 02.08.2012, wersja polska z października 2012. Polska wersja wzorca jest dostępna na stronie Związku Kynologicznego w Polsce. ^[1][3]

To pies o dużej sile fizycznej, wysokim popędzie łowieckim i silnej więzi z przewodnikiem. Określenie „mieszanka wybuchowa” jest zbyt sensacyjne, gdy opisuje każdego przedstawiciela rasy. Trafniej mówić o psie wymagającym przewidywalnego prowadzenia, kontroli w środowisku pełnym bodźców oraz systematycznej socjalizacji od wieku szczenięcego.

Dog argentyński bywa mylnie nazywany pitbullem argentyńskim, dogiem amerykańskim, owczarkiem argentyńskim albo mastifem argentyńskim. Nazwy te nie są prawidłowymi nazwami rasy uznanej przez FCI. Szczególną ostrożność należy zachować wobec ogłoszeń, w których pseudohodowcy posługują się określeniami „dog amerykański” i „pitbull argentyński”, aby oferować psy jako rzekomo odrębne, atrakcyjniejsze lub pozbawione wymagań formalnych odmiany doga argentyńskiego. ^[1][3]

Jak wygląda dog argentyński i jakie ma wymagania fizyczne?

Dog argentyński powinien być silnym, proporcjonalnym psem o wyraźnie rozwiniętych mięśniach, lecz bez ociężałości. Sylwetka ma umożliwiać długą pracę w terenie i sprawne poruszanie się podczas polowania. Głowa jest masywna, kufa mocna, a uszy pozostają naturalne lub mogą być kopiowane tam, gdzie prawo na to zezwala, choć w Polsce kopiowanie uszu psów jest zakazane.

W aktualnym wzorcu FCI pożądana wysokość wynosi 60-65 cm dla suk oraz 60-68 cm dla psów. Wzorzec podaje rozmiar, a nie szczegółowy limit masy, dlatego zakres 36-45 kg, a także wartości 40-43 kg u suk i 40-45 kg u psów, należy traktować jako praktyczne dane spotykane w opisach rasy. Pies nie powinien być ani wychudzony, ani obciążony nadmierną masą, ponieważ odbija się to na sprawności ruchowej.

Jedyną właściwą maścią jest biel. Szarego doga argentyńskiego ani czarnego doga argentyńskiego nie uznaje się za warianty zgodne ze wzorcem. Dopuszcza się pojedynczą ciemną albo czarną łatę w obrębie głowy, pod warunkiem że nie przekracza 10% jej powierzchni. U niektórych psów niewielka plamka może znajdować się wokół oka, o ile nadal mieści się w granicach znaczenia dopuszczonego przez wzorzec. Białe umaszczenie miało znaczenie użytkowe podczas polowań w Argentynie: ułatwiało odróżnienie psa od zwierzyny i zauważenie ewentualnych obrażeń.

Krótka okrywa włosowa nie oznacza jednak, że rasa jest delikatna. Dog argentyński uchodzi za psa odpornego, cieszącego się na ogół dobrym zdrowiem i dobrze radzącego sobie w różnych warunkach atmosferycznych. Mimo to krótka sierść słabiej izoluje podczas długiego przebywania na mrozie i wilgoci. Zimą aktywność trzeba planować rozsądnie, szczególnie u psów starszych, bardzo młodych oraz mokrych po spacerze.

Jaki charakter ma dog argentyński – agresywność a opanowanie

Dog argentyński ma być odważny, stabilny i pewny siebie, a jego zachowanie wobec ludzi wymaga odpowiedzialnego prowadzenia. FCI opisuje rasę jako psa pogodnego, szczerego, przyjaznego i nie powinien on reagować lękowo. Wzorzec zaznacza jednocześnie jego siłę, wytrzymałość oraz użytkową historię związaną z polowaniem na dużą zwierzynę. ^[1][2]

Prawidłowo ukształtowany przedstawiciel rasy jest zrównoważony, bardzo inteligentny, skłonny do zabawy, cichy i zwinny mimo masywnej budowy. Powinien poruszać się sprawnie, szybko oceniać sytuację i zachowywać niezachwianą pewność siebie, a nie reagować chaotycznym pobudzeniem. Inteligencja doga argentyńskiego nie oznacza automatycznej łatwości szkolenia: pies szybko uczy się zarówno pożądanych zachowań, jak i sposobów obchodzenia niespójnych zasad ustanawianych przez człowieka.

Perspektywa oficjalna jest więc jasna: prawidłowy dog argentyński nie powinien być psem nieuzasadnienie agresywnym. Perspektywa praktyczna opiekunów i hodowców bywa bardziej ostrożna, ponieważ rasa jest duża, silna oraz może intensywnie reagować na ruch uciekającego zwierzęcia. Te dwa ujęcia nie są sprzeczne. Stabilny temperament nie usuwa instynktu łowieckiego ani nie zwalnia człowieka z obowiązku kontroli psa.

Wobec obcych dog argentyński bywa spokojny, ale zdystansowany. Nie musi szukać kontaktu z każdą napotkaną osobą, a po wyczuciu realnego zagrożenia może zareagować agresywnie w obronie przewodnika. Jego stosunek do innych ludzi w dużej mierze zależy od postawy opiekuna: napięty, niepewny lub konfliktowy człowiek może nieświadomie wzmacniać czujność psa, podczas gdy spokojne i konsekwentne prowadzenie ułatwia mu właściwą ocenę sytuacji.

Instynkt obronny wobec przewodnika trzeba traktować bardzo poważnie. Dog argentyński może stać się skrajnie niebezpieczny, jeśli uzna, że jego opiekunowi grozi realne niebezpieczeństwo, zwłaszcza gdy człowiek nie potrafi przerwać reakcji psa lub błędnie wzmacnia jego czujność. Nie oznacza to, że każdy pies tej rasy będzie atakował, ani nie usprawiedliwia przypisywania rasie etykiety „maszyny do zabijania”. Oznacza natomiast, że siła, determinacja i gotowość do obrony wymagają opiekuna zdolnego do odpowiedzialnego zapobiegania sytuacjom konfliktowym.

W rodzinie dog argentyński często wybiera jedną osobę jako głównego przewodnika, choć może być czuły wobec wszystkich domowników. Zazwyczaj jest uważny, wylewny wobec swoich ludzi i ma dobrą motywację do wspólnego działania. Upór może pojawić się, gdy opiekun stosuje chaotyczne zasady albo wydaje komendy bez wypracowanej relacji.

Silna ochrona zasobów, zachowania terytorialne, pogoń za zwierzyną czy konflikt z innym psem nie są dowodem „złego charakteru”, ale stanowią sygnał do pracy z wykwalifikowanym behawiorystą. Sformułowanie o „maszynie do zabijania” należy odrzucić jako nierzetelne i niebezpiecznie upraszczające. Każdy przypadek zachowania agresywnego wymaga analizy kontekstu, zdrowia psa, historii uczenia oraz warunków życia.

Czy dog argentyński nadaje się do dzieci?

Dog argentyński może mieszkać z dziećmi, gdy jest właściwie prowadzony, a kontakt odbywa się pod kontrolą dorosłych. Dzieci należące do rodziny zwykle akceptuje, lecz często odnosi się do nich raczej neutralnie niż jak do towarzyszy nieustannej zabawy. Wielkość psa powoduje również, że może przypadkowo przewrócić małe dziecko podczas zabawy lub gwałtownego powitania. Dziecko nie powinno prowadzić tego psa na smyczy, odbierać mu jedzenia ani przeszkadzać mu podczas odpoczynku.

Nie jest to jednak rasa, którą zasadniczo można polecać jako psa rodzinnego. Szczególnie nieodpowiedni będzie dom, w którym są inne zwierzęta, dużo nieprzewidywalnych bodźców lub w którym dorośli nie są w stanie stale nadzorować kontaktów psa z dziećmi. Sama obecność rodziny nie zastępuje doświadczenia, konsekwencji i zdolności do bezpiecznego panowania nad silnym psem.

Czy dog argentyński toleruje inne zwierzęta?

Dog argentyński może mieć bardzo poważne trudności w relacjach z małymi zwierzętami i z innymi psami. Po rozpoczęciu pogoni szansa na skuteczne odwołanie psa jest bardzo mała, dlatego nie należy opierać bezpieczeństwa na samym przywołaniu ani zakładać, że socjalizacja całkowicie wygasi instynkt łowiecki. Rasa zazwyczaj nie toleruje także innych psów i powinna być traktowana jako pies przeznaczony do życia bez drugiego psa, czyli jako jedynak.

Wspólne wychowywanie doga argentyńskiego z kotem lub królikiem może skończyć się zgubnie, nawet jeśli początkowo zwierzęta tolerują swoją obecność. Króliki, gryzonie i ptaki wymagają trwałego fizycznego zabezpieczenia, ponieważ instynkt pogoni może uruchomić się nagle. Wczesne zapoznanie nie jest gwarancją spokojnego współżycia i nie powinno zastępować stałego zarządzania środowiskiem.

Jak szkolić doga argentyńskiego i rozwijać jego socjalizację?

Dog argentyński potrzebuje szkolenia opartego na jasnych zasadach, nagradzaniu właściwych zachowań i regularnym ćwiczeniu samokontroli. Przemoc, zastraszanie, kolczatka używana do karania oraz wymuszanie uległości zwiększają ryzyko konfliktu i nie uczą psa bezpiecznego wyboru zachowania. Brutalne szkolenie może pobudzić agresję zamiast ją ograniczać.

Równie niebezpieczne są brak konsekwencji oraz pozostawienie psa samemu sobie, bez nauki zasad i bez właściwego prowadzenia. Dog argentyński, który nie ma przewidywalnych reguł, kontroli nad pobudzeniem i bezpiecznych sposobów reagowania na bodźce, może stać się psem trudnym do kontrolowania. Przy jego sile fizycznej zaniedbania wychowawcze nie są drobnym problemem, lecz realnym zagrożeniem dla psa, opiekuna, innych ludzi i zwierząt.

Podstawą jest nauka spokojnego mijania ludzi oraz psów, chodzenia na luźnej smyczy, zostawania, przywołania i rezygnacji z bodźca. Przy rasie o silnym instynkcie łowieckim warto ćwiczyć odwołanie najpierw na długiej lince, w miejscu o małej liczbie rozproszeń. Następnie poziom trudności zwiększa się stopniowo. Nie istnieje uznana metoda „treningu uwodzicielskiego” dla psów myśliwskich. Bezpieczna praca opiera się na zarządzaniu dystansem, nauce alternatywnych zachowań i zabezpieczeniu psa przed samonagradzającą pogonią.

Rasa potrzebuje codziennego ruchu, lecz nie chodzi wyłącznie o pokonywanie kilometrów. Węszenie, tropienie, nauka posłuszeństwa i zadania wymagające skupienia pomagają rozładować napięcie bez nadmiernego nakręcania psa. W porównaniu z rasami pasterskimi, takimi jak Hiszpański pies dowodny – hodowla, cena i opis rasy, dog argentyński zwykle wymaga większej ostrożności w doborze kontaktów z obcymi psami.

Jakie zdrowotne ryzyka dotyczą doga argentyńskiego?

Dog argentyński jest rasą uznawaną za odporną i na ogół dobrze się prowadzącą zdrowotnie, jeśli pochodzi z odpowiedzialnej hodowli, otrzymuje właściwą dietę i ma zapewnioną opiekę weterynaryjną. Dobre zdrowie ogólne nie oznacza jednak braku chorób dziedzicznych ani zwalnia z profilaktyki.

Najlepiej udokumentowanym problemem zdrowotnym doga argentyńskiego jest wrodzona głuchota czuciowo-nerwowa. Wiąże się ona z brakiem pigmentu w obrębie struktur istotnych dla prawidłowego funkcjonowania ucha wewnętrznego, dlatego ryzyko tego problemu jest szczególnie omawiane u ras o przeważająco białym umaszczeniu. Badanie BAER obejmujące 811 psów tej rasy wykazało prawidłowy słuch obustronny u 74,23% badanych. Głuchotę jednostronną albo obustronną stwierdzono u 25,77% psów, w tym jednostronną u 20,35%, a obustronną u 5,43%. Nie wykazano związku z płcią, natomiast psy bez łaty miały większą częstość głuchoty niż psy z łatą. ^[4]

Badanie BAER wykonuje się zwykle u szczeniąt w wieku około 7-8 tygodni. Wynik ma znaczenie dla przyszłej opieki oraz odpowiedzialnej selekcji hodowlanej. Psy dotknięte głuchotą, zarówno jednostronną, jak i obustronną, powinny być bezwzględnie wykluczane z rozrodu. Głuchota jednostronna jest trudna do zauważenia w zwykłym domu, ponieważ pies może reagować na dźwięki dochodzące od strony słyszącego ucha.

W opisach rasy wymienia się także dysplazję stawów biodrowych i łokciowych oraz alergie pokarmowe. Przed zakupem szczenięcia warto poprosić hodowcę o dokumentację badań rodziców w kierunku dysplazji i zapytać o wyniki BAER w miocie. Przy objawach skórnych, świądzie, kulawiźnie albo problemach trawiennych potrzebna jest diagnoza lekarza weterynarii, a dieta eliminacyjna powinna być prowadzona pod jego nadzorem. W przypadku problemów skórnych, alergii lub złej tolerancji karmy warto także skonsultować jadłospis z wykwalifikowanym zoodietetykiem, który ułoży dietę zgodną z rozpoznaniem weterynaryjnym.

U dużych psów omawia się również ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka, określanego skrótem GDV. Przegląd czterech badań dotyczących komorowych arytmii w przebiegu GDV wskazał rozbieżne wyniki: dwa badania łączyły arytmie z większą śmiertelnością, a dwa takiego związku nie potwierdziły. Autor ocenił jakość tych dowodów jako słabą i niespójną. ^[5]

Informacje zdrowotne mają charakter edukacyjny i nie zastępują badania ani zaleceń lekarza weterynarii.

Jak pielęgnować doga argentyńskiego na co dzień?

Pielęgnacja doga argentyńskiego jest prosta, ale wymaga regularności. Sierść nie jest trudna w utrzymaniu, a pies nie gubi jej dużej ilości. Krótką sierść warto przeczesywać gumową rękawicą albo szczotką raz na kilka dni, a w okresie linienia częściej. Włos jest krótki, lecz twardy i może mocno wbijać się w tapicerkę oraz odzież.

Kąpiel wykonuje się wtedy, gdy pies jest rzeczywiście zabrudzony. Na co dzień trzeba kontrolować uszy, stan skóry, długość pazurów i czystość zębów. Biała szata ułatwia zauważenie zaczerwienienia, pasożytów lub ran, dlatego oględziny skóry po spacerach w terenie są dobrym nawykiem.

Żywienie powinno być dobrane do wieku, masy, aktywności i stanu zdrowia psa. Praktycznymi sposobami karmienia są dieta BARF, prowadzona świadomie i prawidłowo bilansowana, albo dobrej jakości pełnoporcjowa karma komercyjna, sucha lub mokra. Do wstępnego obliczenia potrzeb energetycznych stosuje się wzór RER = 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75. Wynik mnoży się następnie przez współczynnik aktywności: około 2-3 dla szczenięcia, około 1,6 dla aktywnego dorosłego psa oraz około 1,2-1,4 dla psa po sterylizacji. Realną porcję w gramach należy odczytać z tabeli producenta konkretnej karmy, zgodnie z jej kalorycznością, a następnie skonsultować z lekarzem weterynarii.

Czy dog argentyński może pracować w służbach?

Dog argentyński jest przede wszystkim psem użytkowym o silnych predyspozycjach do pracy w terenie. Dzięki odwadze, wytrzymałości, znakomitej kondycji i silnej więzi z przewodnikiem może być wykorzystywany w różnego rodzaju służbach, między innymi do zadań ochronnych, patrolowych, tropienia oraz pracy wymagającej pewności siebie w trudnym środowisku.

Nie każdy przedstawiciel rasy spełni jednak wymagania stawiane psu służbowemu. Konieczna jest staranna selekcja pod względem zdrowia, odporności psychicznej, stabilności reakcji i motywacji do współpracy. Dog argentyński ma być skutecznym stróżem i wiernym przyjacielem przewodnika, a jego możliwości fizyczne są praktycznie nieograniczone, jeżeli wysiłek jest rozsądnie dopasowany do wieku, kondycji oraz przygotowania psa.

Jaki status prawny ma dog argentyński w Polsce?

W Polsce dog argentyński znajduje się na liście ras psów uznawanych za agresywne, dlatego jego utrzymywanie wymaga zezwolenia właściwego organu gminy. Podstawą jest art. 10 ustawy o ochronie zwierząt oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 kwietnia 2003 roku w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne.

Nie ma ustawowego katalogu kursów ani licencji, które musi mieć przyszły opiekun doga argentyńskiego. Praktyczne kwalifikacje są jednak łatwe do wskazania: doświadczenie w prowadzeniu dużego psa, umiejętność bezpiecznej obsługi smyczy, wiedza o pracy na lince, zdolność do rozpoznawania sygnałów stresu oraz gotowość do współpracy z trenerem. Szczególnie istotna jest emocjonalna stabilność człowieka, ponieważ pies silnie odczytuje zachowanie przewodnika i w sytuacji zagrożenia może bronić go do ostatniej krwi. To wymagania rozsądnego przygotowania, a nie formalny państwowy egzamin.

Dog argentyński wymaga opiekuna doświadczonego, opanowanego i fizycznie oraz psychicznie zdolnego do zapanowania nad jego siłą i charakterem. Sama znajomość przepisów, zakup mocnej smyczy czy udział w pojedynczym kursie nie są wystarczające. Człowiek musi umieć podejmować spokojne decyzje w sytuacji napięcia, przewidywać ryzyko i nie przerzucać odpowiedzialności za zachowanie psa na otoczenie.

Status prawny rasy nie ogranicza się do Polski. Dog argentyński jest uznawany za rasę agresywną także na analogicznych listach lub w przepisach ograniczających posiadanie określonych ras w Australii, Singapurze i Ukrainie. Przed podróżą, przeprowadzką albo sprowadzeniem psa należy zawsze sprawdzić aktualne przepisy kraju docelowego oraz lokalne regulacje.

Jak wybrać hodowlę doga argentyńskiego?

Hodowlę doga argentyńskiego warto wybierać na podstawie dokumentów, warunków odchowu i otwartości hodowcy na rozmowę. FCI uznaje rasę, a w Polsce rodowody honorowane w systemie FCI wystawia Związek Kynologiczny w Polsce. ZKwP jest jedyną organizacją uprawnioną w Polsce do wystawiania rodowodów uznawanych przez FCI, dlatego hodowli zrzeszonych w innych związkach należy zasadniczo unikać. Dokumenty wydawane poza systemem ZKwP i FCI nie są odpowiednikiem rodowodu FCI i nie potwierdzają tego samego standardu nadzoru hodowlanego. ^[3]

Dobry hodowca pokazuje matkę szczeniąt, przedstawia rodowód, omawia wyniki BAER i badań ortopedycznych rodziców oraz mówi także o trudnościach rasy. Nie należy oczekiwać od niego gwarancji, że każdy pies będzie identyczny charakterologicznie. Nie istnieją wiarygodne, publicznie dostępne dane pozwalające porównać temperament pomiędzy konkretnymi „liniami hodowlanymi” w całej Polsce. Wnioski o charakterze trzeba opierać na obserwacji konkretnych rodziców, jakości socjalizacji miotu i dokumentacji zdrowotnej.

Mioty doga argentyńskiego są dość łatwo dostępne, a oczekiwanie na szczenię zwykle nie jest długie. Nie jest to jednak powód, aby kupować psa w pośpiechu, z przypadkowego ogłoszenia lub z problematycznego źródła. Lepiej poczekać na szczenię z dobrej hodowli, która przeprowadza badania, właściwie socjalizuje miot i rzetelnie ocenia, czy przyszły dom jest odpowiedni dla tej wymagającej rasy.

W historii rasy wykorzystano między innymi pointera, wilczarza irlandzkiego, dogue de Bordeaux, pirenejskiego psa górskiego, doga niemieckiego, mastifa hiszpańskiego, buldoga i bulteriera. Więcej o jednej z ras używanych w programie hodowlanym opisuje materiał Pirenejski pies górski – opis rasy, charakter, hodowla, a dla porównania molosów warto przeczytać także Dogue de Bordeaux – wygląd, usposobienie, pielęgnacja.

Ile kosztuje dog argentyński i jego utrzymanie?

Szczenię doga argentyńskiego z hodowli FCI kosztuje orientacyjnie 3500-6000 zł. Cena zależy od pochodzenia, wyników badań rodziców, renomy hodowli i warunków przekazania szczenięcia. Koszt transportu z zagranicy może wyraźnie zwiększyć początkowy budżet.

Nie warto podawać jednego rocznego kosztu utrzymania jako pewnej kwoty. Różnice w cenie karmy, opieki weterynaryjnej i usług szkoleniowych między miastami są duże, a podanie przypadkowej sumy mogłoby wprowadzać w błąd.

Jak powstał dog argentyński?

Dog argentyński powstał w prowincji Córdoba z inicjatywy doktora Antonio Noresa Martíneza, żyjącego w pierwszej połowie XX wieku. Martínez całe życie spędził z psami i marzył o stworzeniu rasy idealnej: silnej, odważnej, wszechstronnej w pracy i jednocześnie zdolnej do życia jako dobry towarzysz rodziny.

W 1928 roku rozpoczął program hodowlany oparty między innymi na bojowym psie z Córdoby. Początkowa selekcja obejmowała cechy przydatne zarówno w polowaniu, jak i w walkach psów, jednak dalszym celem hodowcy było ograniczenie niekontrolowanej agresji wewnątrzgatunkowej oraz uzyskanie psa zdolnego do współpracy z człowiekiem. Docelowo miał to być biały pies zdolny do pracy podczas polowań na dużą zwierzynę, skuteczny stróż i wierny towarzysz przewodnika.

Pierwsze pokolenia wymagały pracy nad stabilnością zachowania. W programie krzyżowań uczestniczyły rasy o różnym przeznaczeniu, co tłumaczy połączenie siły, wytrzymałości i silnego instynktu użytkowego widocznego u współczesnego doga argentyńskiego. Rasę uznała Argentyńska Federacja Kynologiczna w 1964 roku, a FCI zaakceptowała ją w 1973 roku. ^[1][3]

Dog argentyński pozostaje jedyną rasą pochodzącą z Argentyny uznaną przez FCI. Warto porównać go z psami o odmiennym rodowodzie użytkowym, na przykład w artykule Owczarek alzacki a niemiecki – czym się od siebie różnią?.

Najczęściej zadawane pytania

Czy dog argentyński jest psem dla początkującego?

Dog argentyński nie jest dobrym wyborem dla osoby bez doświadczenia w prowadzeniu dużych, silnych psów. Wymaga konsekwencji, sprawnej kontroli na spacerze i gotowości do regularnej pracy szkoleniowej.

Czy dog argentyński wymaga pozwolenia?

Tak, utrzymywanie doga argentyńskiego w Polsce wymaga zezwolenia wydawanego przez właściwy organ gminy. Rasa figuruje w wykazie psów uznawanych za agresywne.

Czy biały dog argentyński może mieć czarną łatę?

Tak, wzorzec dopuszcza pojedyncze ciemne lub czarne znaczenie na głowie, jeżeli zajmuje ono maksymalnie 10% powierzchni głowy. ^[1][2]

Czy każdy dog argentyński jest głuchy?

Nie, w badaniu BAER 74,23% z 811 badanych psów miało prawidłowy słuch w obu uszach. Głuchotę jednostronną lub obustronną stwierdzono u 25,77% psów. ^[4]

Czy dog argentyński może mieszkać w bloku?

Dog argentyński może mieszkać w mieszkaniu, jeśli opiekun zapewnia mu codzienną aktywność, trening i możliwość spokojnego odpoczynku. Sam metraż nie zastąpi jednak odpowiedzialnego prowadzenia psa poza domem.

Czy dog argentyński może mieszkać z kotem?

Nie należy zakładać, że tak będzie bezpiecznie. Ze względu na bardzo silny instynkt łowiecki wspólne życie doga argentyńskiego z kotem, królikiem lub innym małym zwierzęciem może skończyć się zgubnie, nawet jeśli zwierzęta wcześniej tolerowały się w domu.

Czy głuchy dog argentyński może być używany w hodowli?

Nie. Psy z głuchotą jednostronną lub obustronną powinny być bezwzględnie wykluczane z rozrodu. Przed podjęciem decyzji o zakupie szczenięcia warto poprosić hodowcę o wyniki badania BAER całego miotu.

Aktualizacja: 2026-07-14

Recenzja merytoryczna: Michau0142 N. – lekarz weterynarii z uprawnieniami PWZ. Data przeglądu: 2026-07-14.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem weterynarii.