Posokowiec bawarski nie jest rasą szczególnie popularną w naszym kraju. W ostatnich latach można jednak wyraźnie dostrzec coraz większe zainteresowanie jej przedstawicielami. Rasę pokochali myśliwi, szczególnie w rejonach Austrii i Węgier. Te niezwykle piękne i inteligentne zwierzęta potrzebują dużo ruchu i angażującej pracy. Na dodatek są wytrwałe, silne i stosunkowo długowieczne. Czy odnajdą się w każdym domu? Ile pracy trzeba im poświęcić? 

Pies bawarski – wygląd

Posokowiec bawarski jest psem średniej wielkości o mocnym tułowiu i umięśnionych kończynach. Wysokość w kłębie u psów waha się od 47 do 52 centymetrów, natomiast suki mierzą od 44 do 48 centymetrów. 

Sierść posokowca bawarskiego jest krótka, bardzo zwarta i mocno przylegająca do ciała. W dotyku może wydawać się umiarkowanie szorstka. Włos może być nieco bardziej delikatny w okolicach głowy i uszy, a twardszy i na tułowiu, ogonie i kończynach. 

Dopuszczalna przez wzorzec maść to:

  • jelenioczerwona,
  • płowoczerwona,
  • czerwonobrązowa (ciemnopłowa),
  • jasnopłowa,
  • piaskowa,
  • szaropłowa,
  • pręgowana z nalotem w kolorze czerni.

Wzorzec dopuszcza niewielkie jasne znaczenia w okolicach piersi. Głowa i uszy są ciemne a kolor sierści psa staje się bardziej intensywny w okolicach grzbietu. 

Posokowiec bawarski – charakter 

Posokowiec bawarski jest psem typowo myśliwskim. Jego instynkt jest bardzo silny, a skuteczność na polowaniach niezwykle duża. Czy to oznacza, że nie bywa on towarzyszem rodzin i mieszkańcem domów niepolujących? Otóż nie. W wielu krajach rasa ta jest niezwykle popularna nawet wśród osób, które nie zajmują się polowaniem. Wynika to z cech charakteru tego zwierzaka. Co niezwykłego jest w posokowcu? 

Zobacz też:
Lwi piesek – niepozorny Francuz

Psy tej rasy są niezwykle energiczne i wesołe. Ich temperament oraz nieustanna chęć do zabawy to cechy, które sprawiają, że posokowce bawarskie bardzo często wybierane są na towarzyszy rodziny. Mimo wszystko warto pamiętać, że ich instytut jest bardzo silny i zaspokojenie go na sporadycznych spacerach po miejskim parku może być problematyczne. 

Posokowce muszą się ruszać. Ich największą miłością są ruch i przestrzeń. Aportują, biegają za rowerem, towarzyszą w joggingu, chętnie biorą udział w zabawach węchowych i różnych grach. Tak jak wszystkie psy myśliwskie, których instynkt nie przytępił się z czasem, mają skłonności do ucieczek. Wyćwiczenie przywołania (w tym przywołania awaryjnego) jest absolutną podstawą w szkoleniu. Niestety, jeżeli zwierzak złapie trop, może podążyć za nim, zupełnie nie zważając na opiekuna. 

Oprócz ruchu i uwagi posokowiec kocha także… człowieka. To pies przywiązany do rodziny i z natury dosyć łagodny. W stosunku do obcych jest raczej powściągliwy i może sprawiać wrażenie nieufnego.

W stosunku do dzieci jest cierpliwy i dosyć tolerancyjny, jednak ze względu na swoje rozmiary nie powinien zostawiać z nimi sam na sam. Toleruje inne psy, szczególnie jeżeli jest z nimi wychowywany od małego. Nieco inna jest sytuacja z kotami. Małe zwierzęta mogą aktywować jego instynkt łowiecki a wówczas posokowiec bawarski staje się dla nich niebezpieczny. Wychowywany z kotem od szczeniaka może traktować go jak część swojej rodziny, jednak nigdy nie można mieć stu procent pewności, że kociak będzie bezpieczny. 

Posokowiec to pies inteligentny, dla którego postawy posłuszeństwa nie stanowią żadnego wyzwania. Uczy się szybko. Problemem jest jednak jego bardzo duża indywidualność i skłonność do podążania za zwierzyną. Szkolenie powinno być przeprowadzone przez doświadczonego szkoleniowca albo przez osobę, które ma bardzo duże doświadczenie w prowadzeniu psa. 

Zobacz też:
Ogar polski – szlachecki gończy

Największy nacisk trzeba położyć na naukę przywołania. Bardzo ważne jest przywołanie awaryjne, które odwoła zwierzę od gonionej zwierzyny. Nawet niewielkie braki w przywołaniu powinny sprawiać, że pies nie powinien być spuszczany ze smyczy. 

Posokowce bawarskie – zdrowie

Posokowce to stosunkowo zdrowa rasa. Tak jak wszystkie psy myśliwskie są bardzo odporne, silne i wytrwałe. Warunki atmosferyczne znoszą bardzo dobrze. Podczas upałów warto ograniczyć ich aktywność i zapewnić dostęp do wody, jednak wysokie temperatury nie są dla posokowców problemem. 

Rasa jest zdrowa i odporna. Istnieje pewne ryzyko dysplazji stawów biodrowych, dlatego psy w hodowli powinny być prześwietlane. W Polsce nie ma takiego obowiązku, dlatego przed zakupem upewnij się, że badanie zostało wykonane. 

Jeżeli posokowiec poluje lub często przebywa na spacerach w lesie, warto po powrocie do domu przejrzeć dokładnie jego ciało, szczególnie zaś oczy. Przechadzanie się po zaroślach i różnego rodzaju zakamarkach może bowiem spowodować zapalenie spojówek. 

Posokowiec bawarski ma także pewnego rodzaju skłonności do kamienia nazębnego. Dobrze jest od małego przyzwyczajać zwierzaka do pielęgnacji zębów – na przykład do szczoteczki do zębów. Regularne wizyty u weterynarza (na przykład przy okazji szczepienia) powinny być pretekstem do sprawdzenia stanu uzębienia psa. 

Bawarski pies – pielęgnacja

Pielęgnacja posokowca bawarskiego jest praktycznie bezproblemowa. Krótka i przylegająca do ciała sierść nie wypada w dużych ilościach, raz na jakiś czas warto jedynie przeczesać psa, aby pozbyć się martwych włosów i poprawić ukrwienie skóry.

Ważna jest regularna kontrola uzębienia, ponieważ psy tej rasy mają skłonności do gromadzenia się kamienia. Nieusuwany powoduje nie tylko przykry zapach z pyska, ale także wpływa na choroby przyzębia a z czasem na stan całego organizmu. Czasami zachodzi potrzeba usunięcia nadmiaru kamienia podczas zabiegu pod narkozą. 

Zobacz też:
Coton de tulear – energiczny przybysz z Madagaskaru

Dietę posokowca bawarskiego warto dopasować do jego stylu życia. Im więcej pies się rusza, tym większej ilości kalorii potrzebuje. Pies zaakceptuje dobrej jakości karmy (suche i mokre), a także dietę BARF. Tak jak większość dużych psów posokowiec narażony jest na niebezpieczny dla jego życia skręt żołądka. Aby zminimalizować ryzyko, warto podzielić dzienną porcję jedzenia na dwa posiłki podawane rano i wieczorem. 

Posokowiec bawarski – hodowla

Posokowiec bawarski zdobywa coraz większą popularność w naszym kraju, dlatego znalezienie szczeniaka w hodowli raczej nie jest trudne. Tak jak w przypadku wszystkich ras warto zwracać uwagę na to, czy wybrana przez nas hodowla należy do Związku Kynologicznego w Polsce. Inne organizacje nie mają prawa do wystawiania rodowodów FCI. 

W przypadku psów myśliwskich zjawisko pseudohodowli nie jest na szczęście tak powszechne jak bywa w odniesieniu do ras bardzo modnych – na przykład border collie. Mimo wszystko trzymaj rękę na pulsie i dokładnie sprawdzaj miejsce, z którego zabierasz psa. Czynniki, które powinny wzbudzić twój niepokój to między innymi:

  • utrudniony kontakt z hodowcą,
  • brak możliwości odwiedzenia hodowli,
  • brak badań genetycznych i prześwietleń,
  • utrudniony dostęp do informacji o rodzicach i dalszych przodkach psa,
  • stwierdzenia, że rodowód potrzeby jest tylko do wystaw lub że w ogóle jest to niepotrzebny papierek.

Tylko zakup psa z rodowodem daje ci pewność, że jest on zgodny z wzorcem rasy – zarówno w kontekście wyglądu, jak i charakteru. Niekontrolowany rozród psów w typie rasy często prowadzi do chorób, a niekiedy skutkuje chorobami psychicznymi zwierząt.

Posokowiec bawarski – cena

Szczeniaki posokowca bawarskiego można kupić w cenie od 2 500 do 3 000 złotych. Mowa tu oczywiście o zwierzętach z rodowodem FCI. W pseudohodowlach ceny zazwyczaj są dużo niższe. 

Często zdarza się, że „hodowca” próbuje sprzedać psa za cenę około 1 000 złotych, wmawiając klientowi, że pies jest tańszy, ponieważ nie ma wystawionego rodowodu, a to właśnie za „papierek” płaci się w hodowlach. Omijaj z daleka takie oferty. Psów w typie rasy jest mnóstwo w schroniskach, a tam nie zapłacisz za nie ani złotówki. 

Zobacz też:
Owczarek staroangielski (bobtail) – wszystko o tych fascynujących psach. Dlaczego mają krótkie ogony?

Posokowiec pies – historia rasy

Posokowiec należy do psów myśliwskich, które zamieszkiwały tereny zamieszkałe przez Celtów jeszcze z II wieku naszej ery. Wielu kynologów zakłada, że ich przodków szukać należy wśród średniowiecznych tropowców, które miały pojawiać się na dworze hanowerskich książąt. 

Rola psów myśliwskich była bardzo różna w zależności od czasów i zaawansowania technologicznego. Zanim wynaleziono broń palną do polowań używano dwóch typów psów. Goniące zwierzynę leithundy towarzyszyły myśliwym na koniach a spürhundy, czyli tropowce, pracowały z dolnym wiatrem, naprowadzając człowieka na trop ofiary. 

Wynalezienie broni palnej sprawiło, że potrzeby myśliwych uległy zmianie. Zwierzęta łowne były zabijane za pomocą strzału, czasami z dużych odległości. Problematyczne było to szczególnie w przypadku ptaków, które przed upadkiem pokonywały jeszcze pewien dystans w powietrzu. Wzrosło wówczas zapotrzebowanie na psa, który po śladach krwi doprowadzałby myśliwego do jego ofiary. Etymologia słowa posokowiec prowadzi nas do posoki, czyli właśnie krwi. 

Na początku istniało kilka typów psów pracujących w ten sposób. Z czasem ujednolicono je do jednej rasy – posokowca hanowerskiego. W drugiej połowie XIX wieku baron Joseph v. Karg-Bebenburg de Reichenhall skrzyżował tego psa z ogarem tyrolskim i górskimi psami gończymi. W ten sposób powstał posokowiec bawarski. 

Niektórzy historycy kynologii skłaniają się do hipotezy, że posokowiec może mieć także odrobinę krwi jamnika, jednak nie ma na to jasnych dowodów. Finalnie jest on lżejszy od posokowca hanowerskiego i ma nieco mniejszą od niego budowę ciała. 

Posokowce bawarskie zaprezentowano po raz pierwszy na wystawie w 1883 roku. Już w XX wieku (dokładnie w 1912 roku) w Monachium założono Klub Posokowca Bawarskiego. 

Do Polski psy te dotarły w latach sześćdziesiątych XX wieku. Sprowadzono je z Niemiec i Czechosłowacji. 

Posokowiec bawarski – dla kogo?

Posokowiec bawarski w teorii jest psem dla myśliwego. Jego bardzo silny instynkt łowiecki oraz doskonałe umiejętności sprawiają, że na polowaniach bywa niezastąpiony. Jednocześnie warto zaznaczyć, że szkolenie posokowca w kierunku polowań może potrwać nawet kilka lat i powinno być przeprowadzane przez profesjonalistę.

Zobacz też:
King charles spaniel – idealny kanapowiec o myśliwskich korzeniach

Psy tej rasy mogą jednak sprawdzić się także jako psy rodzinne. Jednak jedynie wtedy, kiedy opiekun będzie świadomy ich specyficznych potrzeb i natury. Posokowiec potrzebuje ruchu, najlepiej w lesie lub na otwartej przestrzeni. Dobrze więc będzie czuł się na wsi lub w domu pod miastem – w pobliżu lasu. Mieszkanie w bloku i sporadyczna aktywność zdecydowanie wykluczają możliwość posiadania psa tej rasy. 

Posokowce mogą wychowywać się z dziećmi. Są w stosunku do nich cierpliwe i łagodne, jednak dziecko pod żadnym pozorem nie może być traktowane jako właściciel psa. Nawet dorastający młody człowiek może nie być w stanie samodzielnie zapanować nad tak aktywnym i silnym psem.

Raczej nie zaleca się trzymania posokowca bawarskiego w jednym domu z małymi zwierzętami. Kota, z którym się wychował, zaakceptuje, jednak nie ma pełnej gwarancji, że w pewnym momencie instynkt nie zmusi go do uznania mruczka za kolejna ofiarę. Ze względu na swoje specyficzne potrzeby, upór i dużą siłę fizyczną posokowiec nie będzie dobrym towarzyszem dla osoby starszej. 

To wymagająca rasa, która potrzebuje doświadczonego i konsekwentnego przewodnika. Chociaż ich łagodność może zmylić, posokowce nie nadają się na pierwsze psy. 

Pies bawarski – ciekawostki 

  • Szkolenie posokowca pod kątem pracy na farbie (krwi) może potrwać nawet kilka lat.
  • Kufa oraz uszy posokowca nieco przypominają jamnika, stąd hipoteza, że mógł być on jednym z jego dalekich przodków.

Posokowce bawarskie to psy, które posiadają mnóstwo energii, są inteligentne i kochające. Warto jednak pamiętać, że ich potrzeby są dosyć specyficzne, a instynkt łowiecki – bardzo silny. Odpowiednio wychowany i nauczony posłuszeństwa z pewnością będzie doskonałym towarzyszem przez wiele lat. Posokowce są bowiem długowieczne i bardzo zdrowe.