Niektóre źródła utrzymują, że kot syberyjski miał swoje początki w XI wieku i bez wątpienia jego krainą geograficzną była Syberia, od której wzięła się nazwa rasy. Przez setki lat znany był jedynie w ojczyźnie, jednak dzięki zaangażowaniu państwu Schultz, koty te pojawiły się w zachodniej części Europy.

Bilety do atrakcji turystycznych

Kot syberyjski – wygląd i ciało

Jak przystało na kota syberyjskiego żyjącego w wymagających warunkach, rasa ta posiada bardzo gęsty podszerstek i średnio długie futro. Stanowią one skuteczne zabezpieczenie przed śniegiem i mrozem, co bez wątpienia przydaje się w zróżnicowanych warunkach naturalnych. Kot syberyjski posiada również dodatkowe kępki włosów na łapach, które przypominają specjalne zimowe buciki. Wygląda to bardzo uroczo, jednak chodzi o ochronę łapek podczas stąpania po zimnym podłożu. Koty tej rasy mają bardzo puchaty ogon o gęstej i długiej sierści.

Rasa ta cechuje się dosyć długim procesem dojrzewania. Mijają zwykle 3 lata, zanim koty osiągną pełną dojrzałość. Widoczne są pewne różnice w budowie kocurów i kotek. Osobniki męskie osiągają nawet 8 kilogramów wagi i 35 centymetrów. Żeńskie natomiast są nieco mniejsze, bo ich waga oscyluje w przedziale 4–6 kg, a wielkość dochodzi do 30 cm. Waga osiągana jest przez masywny kościec i spory tułów.

Umaszczenie kota syberyjskiego

Sierść opisywanego kota jest bardzo gęsta i półdługa. Kołnierz dookoła karku jest gruby, co jest wynikiem naturalnego przystosowania się do kraju pochodzenia czworonoga. Kot syberyjski może występować w klasycznej kolorystyce oraz jako kot neva masquerade, który został uznany przez FIFE jako osobna rasa kotów. Pierwsze z nich mają dopuszczalne niemal wszystkie barwy futra. Wyjątek stanowią cynamonowy, czekoladowy i liliowy. Natomiast odmiana kota syberyjskiego neva masquerade charakteryzuje się wyłącznie niebieskimi oczami, a kocięta rodzą się całe białe.

Zobacz też:
Dlaczego kot gryzie? Poznaj przyczyny!

Kot syberyjski i jego charakter

Już samym wyglądem kot syberyjski sprawia wrażenie łagodnego i towarzyskiego zwierzęcia. Nigdy jednak nie wyzbył się swoich korzeni, czego dowodzi ochoczymi wypadami w poszukiwaniu ofiary. Kot syberyjski zdecydowanie posiada instynkt myśliwego, a w oddawaniu się tym przyjemnościom nie przeszkadza mu ani niska temperatura, ani deszcz czy śnieg. Nie bądź zatem zaskoczony, gdy w zupełnie niesprzyjających warunkach kot pochwali ci się przyniesioną myszką.

Jednocześnie silne przywiązanie do polowań nie przeszkadza mu w nawiązywaniu bardzo intensywnych przyjaźni z domownikami. Nie stroni od zabawy z innymi, lubi również dzieci. Jest przy tym mało natrętny i nie narzuca swojego zdania. Trzeba jednak poświęcić nieco czasu na jego wyszkolenie. Syberyjczyki są świetnymi skoczkami, dlatego musisz przygotować się na to, że twój pupil będzie częstym gościem na najwyższych meblach.

Kot syberyjski to mały stróż

Co ciekawe, zwierzęta te nie stronią od stróżowania! W momencie pojawienia się obcego gościa kot syberyjski daje domownikom znać intensywnym mruczeniem. Trudności nie sprawia mu też skakanie w celu włączeniu dzwonka do drzwi. Są to bardzo inteligentne, bystre i ruchliwe koty.

Zdrowie i choroby kota syberyjskiego

Przyszły właściciel ucieszy się z faktu, że syberyjczyki są uznawane za bardzo odporne i niezwykle zdrowe koty. Żyją zwykle 15–20 lat. Jest to poniekąd zasługa klimatu i warunków środowiska, w jakich przyszło im żyć na co dzień. Nie ma zatem najmniejszych powodów do obaw o to, że kot syberyjski będzie chorował w polskim klimacie. Nie można jednak całkowicie wykluczyć z tej rasy jednostek chorobowych, a jeśli już się zdarzają, są to przeważnie popularne kocie schorzenia.

Mowa tu przede wszystkim o przeroście mięśnia sercowego, czyli kardiomiopatii przerostowej. Choć nie zdarza się ona często, możesz ją podejrzewać u kota, gdy pojawią się: 

  • duszności;
  • kaszel;
  • nierównomierny oddech;
  • apatia;
  • brak ochoty na jedzenie.
Zobacz też:
Zapalenie pęcherza u kota – objawy, diagnostyka i leczenie. Jak zadbać o chory pęcherz u kota?

Do innych schorzeń należą dysfunkcje nerek, wrodzone wady serca i nadczynność tarczycy.

W jaki sposób pielęgnować kota syberyjskiego?

Wyodrębnić należy dwa okresy, w których potrzeby pielęgnacyjne kota syberyjskiego mocno się różnią. Pierwszy z nich to okres linienia, co zachodzi wiosną i jesienią. W tym czasie pupila należy szczotkować i rozplątywać kołtuny. Zaleca się rozpocząć pielęgnację i zabiegi rozczesywania jak najwcześniej, by w późniejszych latach proces ten nie stał się dla niego uciążliwym rytuałem. W przeciwnym wypadku kot będzie atakował albo uciekał. W okresie utraty sierści najlepiej jest szczotkować go codziennie.

Inaczej jest w momentach, gdy włosy same trzymają się na swoim miejscu. Wtedy kot syberyjski jest w stanie samodzielnie zadbać o swoje gęste i bujne futro. Pamiętaj jednak, by po harcach i skakaniu w zaroślach wyczesać go z poprzyczepianych gałązek i liści. W okresie, gdy kot nie gubi sierści i nie jest często wypuszczany na swawolne wypady, szczotkowanie może odbywać się raz w tygodniu. W sytuacji, gdy kot jest wychodzący, nie należy mu obcinać pazurów, aby miał możliwość wspinania się po drzewach oraz obrony.

Dieta syberyjczyka

Nie należy zapominać o odpowiednich posiłkach dla swojego podopiecznego. Koty te bardzo dobrze reagują na dietę wysokobiałkową z jednoczesnym zredukowaniem ilości węglowodanów w stosunku do białka. To mięsożercy, a więc źródła protein muszą być naprawdę wysokiej jakości.

Hodowla kota syberyjskiego – jak ją znaleźć?

Jest znany i najbardziej popularny w Rosji, jednak z powodzeniem hoduje się go również w innych częściach Europy. Kot syberyjski w 1989 roku trafił do Polski i od tego czasu jest obecny wśród krajowych pupili. Znalezienie renomowanej i profesjonalnej hodowli chroni cię przed zakupem kota o niepewnym rodowodzie. Zyskujesz pewność, że kupujesz zdrowego kota bez ryzyka wystąpienia chorób genetycznych lub dziedzicznych na skutek nieodpowiedniego krzyżowania. Pamiętaj, że zanim zwierzak trafi do nowego właściciela, przez ok. 3 miesiące powinien przebywać z mamą i swoim rodzeństwem.

Zobacz też:
Ruja u kotki – wszystko, co musisz o niej wiedzieć. Jak jej zapobiec?

Kot syberyjski – cena zwierzęcia z rodowodem

Dla miłośników charakteru i wyglądu kota syberyjskiego niestraszna będzie jego cena. Zazwyczaj za czworonoga z pewnego źródła należy zapłacić do 2000 zł. To oczywiście sporo, biorąc pod uwagę, że jest to zwierzę domowe, jednak koszty rekompensuje pewne źródło pochodzenia i zdrowie pupila.

Kot syberyjski – historia rasy

Czworonogi te zaliczają się do naturalnych ras, w ewolucji których człowiek nie miał żadnego udziału. Z tego powodu są to koty o bardzo dobrym zdrowiu, pozbawione chorób o podłożu genetycznym. Oficjalne daty głoszą, że rasa ta uwidoczniła się w XVII wieku, jednak niektórzy uważają, że kot syberyjski był znany już sześć stuleci wcześniej. Jego międzynarodowa historia nie jest zbyt bogata, a rozpoczęła się po upadku ZSRR. Do tego momentu było to typowo domowe zwierzę towarzyszące rodzinom na terenie obecnej Rosji.

Dla kogo jest kot syberyjski?

Biorąc pod uwagę fakt, że kot ten wydziela niewielkie ilości białka fel d1 obecnego w ślinie, szczególnie poleca się go alergikom. Może się to wydać dziwne, ponieważ przeważnie osoby zmagające się z uczuleniem szukają zwierząt bez bujnej sierści. W tym przypadku nie wpływa ona jednak na alergiczne dolegliwości właściciela.

Poza tym kot syberyjski jest świetnym kompanem rodziny. Z natury jest bardzo aktywny i żywiołowy, nie stroni jednak od rozkosznego mruczenia na kolanach właściciela. Bardzo lubi odpoczywać na wysokich parapetach, a nawet na szafie czy innych wysokich meblach. Możesz jednak w spokoju patrzeć na jego wybryki, ponieważ nie ma tendencji do niszczenia przedmiotów.

Ciekawostki na temat kota syberyjskiego

Jest to kot, który potrafi wręcz „zagadać” człowieka. Opanował tę sztukę niemal perfekcyjnie i jest w stanie emitować niezliczone rodzaje dźwięków. Kotu nie przeszkadzają zamknięte drzwi. Jeśli nie zamkniesz ich na klucz, musisz liczyć się z tym, że sam je sobie otworzy. Pamiętaj też, że kot syberyjski od czesania o wiele bardziej woli kąpanie.

Zobacz też:
Szynszyla czy tygrys? Kot burmilla i jego niezwykłe umaszczenie