Mewka japońska (Lonchura striata): charakterystyka, hodowla, rozmnażanie. Poznaj egzotycznego ptaka z Chin

Mewka japońska (Lonchura striata) pomimo nazwy nie pochodzi z Kraju Kwitnącej Wiśni, a z Chin. Wyhodowano ją tam pomiędzy XV a XVI wiekiem z mniszki białorzytnej, a dopiero w XVII wieku pojawiła się w Japonii. Natomiast pod koniec XIX w., w 1860 roku, trafiła do Europy, gdzie nadano jej obecną nazwę. Ptaki te z biegiem czasu zyskały popularność jako małe ptaki ozdobne. Co należy wiedzieć o hodowli tego gatunku?

Samce od samic najłatwiej rozróżnić na podstawie śpiewu, ponieważ mają identyczne ubarwienie. Samczyki wydają z siebie dźwięki „kwoi, kwoi”, natomiast samiczki „trrt, trrt”. Istnieją inne sposoby, zdecydowanie trudniejsze i niedające całkowitej pewności, np. obserwacja szerokości wzdłuż linii biegnącej poprzez szczyt główki ptaka między oczami - samczyk zawsze ma większą głowę od samiczki. Alternatywnym sposobem na odróżnienie płci mewek japońskich jest złapanie główki ptaka dwoma palcami - jeżeli wiszący w ten sposób osobnik będzie miał ogon skierowany pionowo w dół, to znaczy, że to samiec, natomiast jeżeli podniesie go do góry, to samica.

W trakcie wieloletniej hodowli ukształtowały się rozmaite odmiany mewek japońskich. Zdecydowanie najbardziej popularne są osobniki o ciemnobrązowym upierzeniu, chociaż spotyka się również ptaki jasnobrązowe i czubate. Do podstawowych mutacji tych ptaków należą:

• kasztanowa, czyli ptaki o ciemnych, brązowych barwach bez jednolitego koloru. Młode pochodzące z jednego gniazda mogą mieć ubarwienie delikatnie różniące się tonami brązu. Niektóre osobniki będą mieć odcień kawy z mlekiem, a inne wpadające w pomarańczowy;
• czekoladowa - charakteryzuje się standardowym upierzeniem o ciemnobrązowym kolorze z wyłączeniem jasnego brzuszka i podgardla. Przypomina umaszczenie dzikiej mewki;
• beżowa - jest mutacją recesywną zarówno do odmiany kasztanowej, jak i mutacji czekoladowej. Mewki te mogą być bladopomarańczowe do intensywnie pomarańczowo-czerwonych. Dzięki właściwej selekcji można wzmocnić intensywność czerwonego koloru.

Z tych głównych odmian barwnych wykształciły się liczne mutacje pośrednie.

Aby z sukcesem rozmnażać mewki japońskie, przede wszystkim trzeba wyposażyć klatkę w miejsce na założenie gniazda. Najlepiej sprawdzi się budka półotwarta, zrobiona z tektury, drewna, łupy kokosu, albo koszyczek wiklinowy. W trakcie budowy gniazda samiec dostarcza materiał gniazdowy i je formuje (często przy tym tokuje, tzn. śpiewa w charakterystycznej pozie, a do tego podskakuje). Natomiast samica zajmuje się wykończeniem, poprawianiem i wyścieleniem.

Zanim mewka japońska zniesie jajeczka, dosyć długo przebywa wewnątrz budki. Zazwyczaj samica znosi od 4 do 5 jaj (zdecydowanie rzadziej 6 i więcej) w 24-godzinnych odstępach. Jajeczka wysiadywane są przez obojga rodziców. Pisklęta wykluwają się po ok. 12-14 dniach, jeżeli liczba potomstwa jest większa, to czas wysiadywania może się wydłużyć. Przez następne 20 dni młode mewki przebywają w gnieździe. Kiedy je opuszczą, powinny zostać z rodzicami jeszcze przez 14 do 18 dni, po tym okresie niezwłocznie należy je odseparować, bo mogą zakłócić przebieg kolejnych lęgów.

Odpowiednie żywienie ma wpływ na rozwój, zdrowie, wygląd, a nawet śpiew ptaka, dlatego należy zadbać, aby w diecie nie zabrakło istotnych składników odżywczych. W sklepach zoologicznych dostępne są gotowe mieszanki dla ptaków egzotycznych, ale należy pamiętać, że wtedy często nie wiemy, jaka jest jakość i proporcje nasion znajdujących się w pudełku. Ponadto takie mieszanki bywają uniwersalne, co znaczy, że można je również podawać innym ptakom, np. zeberkom, amadynom czy papugom. Mogą więc w całości nie zaspokajać potrzeb odżywczych organizmu mewki. Z tego powodu warto samodzielnie selekcjonować składniki i tworzyć mieszanki dla ptaków. Mewkom japońskim można podawać do jedzenia:

• proso afrykańskie;
• mak;
• owsik;
• kanar;
• skiełkowaną pszenicę;
• twaróg;

Należy udostępnić ptakom także sepię lub skorupki jaj kurzych jako źródło wapnia.

Mewki japońskie to idealne ptaki dla początkujących hodowców, bowiem są towarzyskie, wesołe i żywotne. Ponadto nie ma przeciwwskazań, aby hodować je z innymi ptakami. Doskonale funkcjonują zarówno w dużych przydomowych wolierach, jak i małych klatkach w pomieszczeniach mieszkalnych.