Zespół Cushinga u psa - przewlekła i groźna choroba, którą można leczyć

Choroba Cushinga najczęściej dotyka starsze zwierzaki. Diagnozuje się ją najczęściej u psów, które cierpią na problemy z układem moczowym. Przy zespole Cushinga u psa występuje jednak bardzo wiele różnych symptomów, które na pierwszy rzut oka w ogóle nie wydają się ze sobą łączyć. Sprawdź, co powinno cię zaniepokoić i jakie są szanse na wyleczenie tego schorzenia. Przeczytaj nasz artykuł!

Zespół Cushinga (zwany także chorobą Cushinga lub chorobą nadnerczy) to układowe schorzenie endokrynologiczne, które charakteryzuje się bardzo szerokim spektrum objawów. To przewlekła choroba, w wyniku której wydziela się zbyt wiele kortyzolu. Powoduje to niemało problemów i dyskomfortu, ponieważ praca różnych układów w organizmie zostaje zaburzona. 

Niestety, obecnie lekarze weterynarii nie znają odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zespół Cushinga u psów. W niektórych przypadkach za pojawianie się schorzenia odpowiedzialny jest łagodny nowotwór, który lokuje się w nadnerczach lub przysadce mózgowej. Z guza wydzielają się hormony ACTH, które z kolei wpływają na wydzielanie się kortyzolu. 

Hormony nadnerczy mają wpływ praktycznie na wszystkie układy i narządy w organizmie czworonoga. To właśnie dlatego objawy zespołu Cushinga u psa są tak bardzo zróżnicowane. 

Co może świadczyć o pojawieniu się choroby? To przede wszystkim wzmożone pragnienie, czyli tak zwana polidypsja. Najczęściej to właśnie ten objaw sprawia, że opiekun pojawia się z psem u lekarza weterynarii. Równocześnie obserwuje się zwiększenie częstotliwości oddawania moczu. Niektóre psy mają problem z jego utrzymaniem. 

Różne objawy zespołu Cushinga u psa

Zwiększone wydzielanie się kortyzolu powoduje także wzmożony apetyt. Można zaobserwować, że chore zwierzę nie najada się swoją standardową porcją. Pies często „sępi” o jedzenie, nawet jeżeli nigdy wcześniej tego nie robił.

Jak już wspomnieliśmy, objawy zespołu Cushinga u psa są bardzo zróżnicowane, ale spośród nich można wymienić:

• zwiększenie pragnienie;
• wzmożoną częstotliwość oddawania moczu;
• problem z krzepnięciem ran;
• spadek nastroju, apatię;
• przerzedzenie się sierści lub wolniejsze odrastania włosów;
• zaniki mięśniowe kończyn;
• powiększenie wątroby, które skutkuje powiększeniem obrysu brzucha;
• cukrzycę;
• popuszczanie moczu;
• podwyższone ciśnienie;
• dyszenie;
• hiperpigmentację.

Czasem zespół Cushinga u psa daje objawy neurologiczne. Można wtedy zaobserwować także:

• napady drgawek;
• otępienie;
• problemy z koordynacją;
• kręcenie się w kółko;
• częściowy paraliż;
• sztywność kończyn.

W przypadku psów hodowlanych chorujących na zespół Cushinga często można zauważyć problemy z płodnością. U suczek nie występują cieczki, a psy cierpią na zanik jąder. 

Na szczęście, objawy zespołu Cushinga u psa mogą zostać zdiagnozowane także w wynikach badań, takich jak podstawowa morfologia, a nawet badanie moczu. Podejrzenie choroby nadnerczy pojawia się, kiedy w wynikach badań krwi wystąpi:

• wyraźne zwiększenie poziomu fosfatazy zasadowej;
• podwyższony cholesterol;
• wzrost triglicerydów;
• obniżenie limfocytów;
• podwyższenie leukocytów;
• podwyższenie poziomu trombocytów;
• podwyższenie aminotransferazy alaninowej. 

W badaniu moczu mogą z kolei pojawić się cechy stanu zapalnego lub ślady białka. Obecność tych czynników w badaniach kontrolnych może świadczyć o chorobie nadnerczy, jednak musi ona być potwierdzona dodatkowymi testami. 

Jak jeszcze można zdiagnozować zespół Cushinga u psa?

Jedna z najbardziej skutecznych metod polega na stymulacji nadnerczy iniekcją ACTH. Tuż przed nią i zaraz po niej wykonuje się u psa tekst wysokości kortyzolu. Aby go przeprowadzić, potrzebne jest pobranie krwi przed wstrzyknięciem ACTH i po nim. 

Zespół Cushinga u psa można zdiagnozować także poprzez badanie porannego moczu z dwóch dni. Badanie sprawdza poziom kortyzolu nerkowego w stosunku do poziomu kreatyniny. 

Leczenie zespołu Cushinga u psa jest procesem przewlekłym i rozłożonym w czasie. Warto wspomnieć, że istnieje możliwość chirurgicznego usunięcia nadnerczy lub usunięcia przysadki. Są to jednak dosyć ryzykowne zabiegi, dlatego zazwyczaj poprzestaje się na farmakoterapii.

Jak wygląda terapia przy chorobie nadnerczy u psa?

Pies powinien przyjmować leki, które zawierają trilostan. Terapia zazwyczaj bywa dosyć skuteczna. W pierwszych dwóch tygodniach ustępują objawy, takie jak nadmierne pragnienie, popuszczanie moczu czy wzrost apetytu. Po sześciu miesiącach normuje się wygląd futra i ustępuje zanikanie mięśni. 

Postęp leczenia zespołu Cushinga u psa trzeba jednak stale kontrolować. Pies z takim schorzeniem częściej niż inne czworonogi musi stawiać się na badaniach krwi. Na początku leczenia robi się to raz w miesiącu, a z czasem powtarza je co trzy miesiące. 

Nieleczony zespół Cushinga u psa prowadzi do śmierci. Zwierzęta, które uzyskały pomoc, mogą jednak mieć przed sobą wiele miesięcy lub nawet lat życia. A jakie dokładnie są rokowania? 

• młody pies, u którego wykryto zespół Cushinga, powinien przeżyć jeszcze około czterech lat;
• w przypadku psów starszych życie niestety nieco krócej - zwykle około dwóch i pół roku. Warunkiem jest jednak ciągłe monitorowanie stanu zdrowia zwierzęcia i stosowanie się do zaleceń lekarza. 

Sam zespół Cushinga u psa nie zawsze bywa przyczyną zgonu chorego czworonoga. Często zwierzę odchodzi np. z powodu chorób geriatrycznych, które towarzyszą mu w związku z procesem starzenia się organizmu.
Zespół Cushinga u psa to poważna choroba, którą jednak można leczyć. Nie można jednak bagatelizować objawów i trzeba reagować na wszystkie niepokojące symptomy, nawet jeżeli wydają się tak z pozoru niegroźne (jak na przykład wzrost apetytu). Warto także pamiętać o tym, że każdy pies przynajmniej raz w roku powinien przechodzić badania kontrolne. Na ich podstawie można szybko stwierdzić, czy coś jest nie tak.