Koń doński - inteligentny, posłuszny i niezwykle wytrwały wierzchowiec, który przyczynił się do powstania wielu ras

Koń doński jest niesamowicie odporną rasą, która doskonale przystosowała się do bardzo trudnych warunków atmosferycznych. Do dziś na rozległych ukraińskich pastwiskach można spotkać żyjące wolno konie dońskie. Zachwycają wyglądem i usposobieniem. Chcesz lepiej poznać tę rasę? Zapraszamy do lektury!

Koń doński to jedna z najstarszych i najbardziej cenionych ras Ukrainy. Jej początki związane są z historią Kozaków i sięgają już XV wieku. Zwierzęta te swego czasu krzyżowane były z końmi Tatarów i ludów turkijskich. Następnie uszlachetniano je i modyfikowano poszczególne cechy, krzyżując m.in. z końmi arabskimi, mongolskimi i turkmeńskimi, a w XIX wieku także z końmi pełnej krwi angielskiej. Pierwsza hodowla koni dońskich została założona przez Matwieja Płatowa w 1770 roku nad Donem. Tę datę przyjmuje się za oficjalny początek rasy.

Konie dońskie są zwierzętami o mocnej, proporcjonalnej budowie. Mają przeciętnie 155 do 168 cm wysokości w kłębie. Głowa jest średniej wielkości o profilu prostym, a szyja - długa. Cechą charakterystyczną jest także wydłużona kłoda - bardzo dobrze rozwinięta, głęboka i szeroka, podobnie jak klatka piersiowa. Lekko ścięty zad jest szeroki i pochyły. Długie kończyny są silne i suche.

Koń doński może występować w różnym umaszczeniu. Najczęściej spotykana jest maść kasztanowatą bądź gniadą ze złotym połyskiem i odmianami (białymi znaczeniami na głowie i kończynach). Zdecydowanie rzadziej można zobaczyć zwierzęta w umaszczeniu siwym.

Konie żyją przeciętnie 25-30 lat, choć jeśli mają zapewnione właściwe warunki i dobrą opiekę, mogą przeżyć znacznie dłużej. Koń doński znany jest z doskonałego zdrowia. To zwierzę wyjątkowo odporne na choroby i wytrzymałe.

Koń doński, jak każdy inny koń, wymaga regularnych zabiegów pielęgnacyjnych. Czyszczenie go specjalnymi szczotkami, które dokładnie usuwają wszelkie zanieczyszczenia, pozwala zachować odpowiedni wygląd sierści i zdrowie. Równie istotne jest systematyczne czyszczenie i sprawdzanie stanu:

• kopyt;
• nozdrzy;
• oczu i uszu. 

W czasie zabiegów należy dokładnie obejrzeć konia pod kątem otarć, zadrapań i innych urazów.

Konie dońskie, jako konie gorącokrwiste, są zwierzętami bardzo energicznymi i potrzebują sporej dawki aktywności fizycznej. Doskonale współpracują z człowiekiem. Potrafią zachować spokój, są bardzo posłuszne, odważne i wytrwałe.

Zwierzęta te dawniej były wykorzystywane przez Kozaków jako konie kawaleryjskie. Brały udział m.in. w wojnach napoleońskich. Ponadto, wykorzystywano je jako konie zaprzęgowe i do prac rolnych. Współcześnie użytkowane są głównie w sporcie i rekreacji.

Charakterystyczną cechą budowy koni dońskich jest stosunkowo szeroki tułów, co wynika z tego, że rasa doskonale wykorzystuje paszę i tworzy zapasy tłuszczu. Wiąże się to z koniecznością przystosowania do bardzo trudnych warunków życia na ukraińskich i rosyjskich stepach, gdzie zimy są wyjątkowo surowe, a latem występują okresy suszy.

Koń doński jest wszechstronnym, wytrzymałym i odpornym zwierzęciem. Pomimo tego, że jest to koń gorącokrwisty, potrafi być wyjątkowo posłuszny i spokojny. Obecnie chętnie wykorzystuje się go w sporcie i rekreacji.