Sznaucer olbrzym jako rasa pojawił się prawdopodobnie po raz pierwszy w 1907 roku. Wśród jego przodków wymienia się między innymi sznaucera średniego, airedale terriera, pudla czy nowofundlanda. Wyjaśniałoby to fakt, że sznaucer duży tak różni się charakterem od swoich krewniaków, które znane są ze swojej szczekliwości i żywiołowości. On jest raczej zrównoważony i spokojny, choć braku ruchliwości z pewnością nie można mu zarzucić. 

Po raz pierwszy na wystawie kynologicznej sznaucer olbrzym pojawił się w 1909 roku w Monachium. Psy te zrobiły niemałe zamieszanie wśród zgromadzonych osób, które zachwycały się nową rasą. Możliwe, że wówczas zaczęto używać drugiej nazwy, jaką jest monachijski sznaucer.

Sznaucer olbrzym – charakter

Sznaucer olbrzymi – monachijski sznaucer – duży pies, który słynie z tego, że jest niezwykle spokojny i zrównoważony. Nie można mu jednak odmówić ciekawości i pewnego zawadiactwa. Z pewnością jest to pies odważny o bardzo silnym charakterze, dlatego właśnie tę rasę poleca się osobom stanowczym i doświadczonym, które będą umiały zbudować z nim przyjacielską relację, przyjmując zarazem rolę przewodnika stada. W przeciwnym razie może dojść do konfliktu pomiędzy silnym psem a człowiekiem.

Z pewnością sznaucer olbrzym nie nadaje się do życia w kojcu. Jest to zwierzę, które potrzebuje kontaktu z człowiekiem, uwielbia towarzystwo swojego opiekuna, któremu jest oddany bezgranicznie, jeżeli jest dobrze prowadzony. Ma silny instynkt obronny i stróżujący. Z natury jest nieufny wobec obcych osób. Ponieważ jest psem silnym i dużym, niezbędne jest dobre wychowanie go, by nie był niebezpieczny dla otoczenia.

Sznaucery olbrzymie są psami bardzo inteligentnymi, potrzebują zatem wielu aktywności i zabaw edukacyjnych, dzięki którym będą mogły rozwijać swoje umiejętności, zdobywać nowe i poznawać nowe komendy. Współpraca z opiekunem jest jednym z ulubionych ich zajęć.

Zobacz też:
Owczarek pirenejski – pasterz i sportowiec

Monachijski sznaucer potrzebuje opiekuna stanowczego, ale też takiego, który zdobywa zaufanie i lojalność psa metodami pozytywnymi. Psy te nie znoszą agresji, bardzo źle wpływa ona na ich rozwój, niszczy je psychicznie. Może mieć również bardzo złe konsekwencje dla otoczenia. Dobrze wychowany sznaucer olbrzym to idealny pies dla rodziny, również z dziećmi.

Sznaucer olbrzym – opis rasy

Jest to pies duży, samce osiągają bowiem od 60 do 70 cm w kłębie. Ich waga waha się w granicach od 35 do 47 kg. Suczki są nieco niższe i lżejsze. Istnieją dwie odmiany umaszczenia psów tej rasy, są to sznaucer olbrzym czarny z czarnym podszerstkiem oraz sznaucer olbrzym pieprz i sól. Inne typy umaszczeń nie są dopuszczone, zgodnie z wzorcem rasy ustanowionym przez FCI.

Sznaucer olbrzym ma okrywę twardą oraz gęstą, jest ona szorstka i przylega mocno do ciała. Występuje u nich bardzo gęsty podszerstek. Na kufie sierść jest dłuższa i tworzy tak zwaną brodę, stąd nierzadko nazywa się sznaucera olbrzyma brodaczem. Charakterystyczne są również krzaczaste brwi, a także krótka sierść na głowie i uszach.

Sznaucer olbrzym – wychowanie

Sznaucer olbrzym doskonale czuje się w domu, w którym panują określone zasady. Jego opiekun powinien od szczeniaka wychowywać psa w taki sposób, by wiedział on, kto jest przywódcą stada. Najważniejsze jest wychowanie metodami pozytywnymi – przemoc wobec psa może zniszczyć jego psychikę i wywołać agresywne zachowania, a to mogłoby być bardzo niebezpieczne dla domowników.

Z tego powodu najlepszym rozwiązaniem jest codzienne powtarzanie i uczenie komend, dzięki czemu sznaucer olbrzym będzie znał swoje miejsce w szeregu, co zapewni mu spokój i pozwoli się rozwijać w zrównoważony i bezpieczny dla całej rodziny sposób. 

Sznaucer olbrzym – cena

Cena sznaucera olbrzymiego waha się od 1800 do 2500 złotych. Polskie hodowle uważa się za jedne z najlepszych w Europie.

Zobacz też:
Czipowanie psa – po co, jak i dlaczego? Co daje czipowanie psa?

Sznaucer olbrzym – opinie na temat rasy

Opinii na temat monachijskiego sznaucera jest wiele, układają się one w wady oraz zalety psów tej rasy. Warto je poznać, zanim zdecydujesz się na zakup szczeniaka z hodowli. Do najważniejszych cech negatywnych zalicza się przede wszystkim to, że są to psy:

  • nierzadko hałaśliwe, co należy mieć na uwadze – zwłaszcza gdy mieszka się w bloku;
  • wymagające częstych zabiegów fryzjerskich.

Zalet sznaucera olbrzyma jest jednak znacznie więcej, na przykład:

  • bardzo mocno przywiązują się do opiekuna, są wobec niego lojalne;
  • są to psy przyjaźnie nastawione do dzieci, wykazują się wobec nich także dużą cierpliwością;
  • tolerują inne zwierzęta, nie tylko inne psy czy koty;
  • cechuje je duża inteligencja, chętnie się uczą komend oraz różnych umiejętności;
  • mogą uprawiać psie sporty, dzięki czemu można z nimi nawiązać jeszcze bliższą więź;
  • jeżeli prawidłowo dba się o sierść sznaucera olbrzyma, nie trzeba się martwić, że będzie pozostawiał włosy na podłodze czy kanapie.

Sznaucer olbrzym – strzyżenie i pielęgnacja

Sznaucer olbrzym to pies, który wymaga regularnej i systematycznej pielęgnacji, dzięki której jego okrywa włosowa będzie zadbana. Dlatego zaleca się, by przystosowywać pupila do zabiegów pielęgnacyjnych od samego początku. Najlepiej jest czesać psa co dwa–trzy dni specjalną szczotką lub grzebieniem. Najlepiej skonsultować to z weterynarzem, hodowcą albo innymi opiekunami sznaucerów olbrzymów. Niezbędne jest także regularne trymowanie i strzyżenie pupila, najlepiej raz na kwartał.

Opiekun sznaucera olbrzyma powinien także pamiętać o tym, by usuwać włosy z wnętrza ucha, kamień nazębny oraz obcinać pazury. Dzięki temu jego pies będzie nie tylko zadbany, ale również zdrowy. Natomiast kąpiel jest wskazana w momencie, gdy zaistnieje taka potrzeba z uwagi np. na znaczne zabrudzenie sierści błotem czy brudną wodą.

Zobacz też:
Łapa psa bez tajemnic – jak wygląda i jak się o nią troszczyć?

Sznaucer olbrzym jest psem idealnym dla rodziny, doskonale odnajdzie się w warunkach domowych. To pies stosunkowo spokojny i zrównoważony, który bardzo chętnie uczy się nowych rzeczy. Możliwość spędzenia czasu z opiekunem i domownikami jest tym, czego najbardziej pragnie. Uwielbia zarówno siedzieć czy leżeć na kanapie, jak i wybrać się na długi spacer czy nawet uprawiać psie sporty. Potrzebuje jednak opiekuna konsekwentnego, który umie w pozytywny sposób pokazać, że jest przewodnikiem stada.