Dalmatyńczyki to wyjątkowa rasa. Nie chodzi wyłącznie o jego nakrapiane umaszczenie, ale także o własny film Disneya, który przyczynił się do niebywałego wzrostu popularności tych psów. Niestety, moda na konkretną rasę często staje dla niej prawdziwym utrapieniem. Utarło się przekonanie, że dalmatyńczyki są rozwydrzone, agresywne, a nawet głupie. Prawda o tej rasie jest jednak zupełnie inna.

Dalmatyńczyk – opis rasy

Dalmatyńczyk to harmonijnie zbudowany i dobrze umięśniony pies, którego sylwetka wpisana jest w prostokąt. Tułów jest silny, klatka piersiowa głęboka, a lędźwie – mocne. Psy tej rasy wyróżniają się niezwykle elegancką sylwetką oraz pełnym gracji ruchem. Już na pierwszy rzut oka widać, że to psy stworzone do sportu. 

Wysokość w kłębie u suczek powinna mieścić się w przedziale od 54 do 59 centymetrów. Samce są nieco wyższe i mierzą od 56 do 61 centymetrów. Waga psa wynosi od 24 do 32 kilogramów, w zależności od cech osobniczych i płci. 

Dalmatyńczyk – sierść i umaszczenie

Opis wyglądu dalmatyńczyka zna chyba każdy. Tym, co najbardziej przyciąga wzrok, jest jego sierść. Krótka, gładka i lśniąca, dosyć dobrze przylega do ciała. Najbardziej spektakularne jest oczywiście umaszczenie. U każdego psa dominuje biel. Najczęściej można spotkać psy z czarną pigmentacją. Nieco rzadziej zdarza się brązowy dalmatyńczyk, czyli pies z pigmentacją brązową, o takim właśnie kolorze cętek. 

Zobacz też:
Najbrzydszy pies świata – rasy, które słyną z uroczej brzydoty

Same cętki powinny być równomiernie rozmieszczone na całym ciele psa. Wzorzec zakłada, że muszą mieć wyraźne kształty i nie powinny się ze sobą zlewać. W okolicach głowy są większe i stopniowo zmniejszają się w kierunku ogona. Taki rodzaj umaszczenia jest absolutnie wyjątkowy i niespotykany u żadnej innej rasy. 

Dalmatyńczyk – charakter

Czy dalmatyńczyk faktycznie jest diabłem w ciele psa? Brak zrównoważonego charakteru dalmatyńczyka, a niekiedy nawet agresja, to cechy, które przez wiele lat stawały się prawdziwym utrapieniem tej rasy. Ogromna popularność dalmatyńczyków sprawiła, że psy te często rozmnażano bez zwrócenia uwagi na cechy umysłowe. Na szczęście, obecnie moda na rasę przeminęła, a dzięki staraniom hodowców z rozrodu wyeliminowano najbardziej niestabilne osobniki. Czy to oznacza, że dalmatyńczyk jest łatwym psem dla każdego? Bynajmniej. 

Dalmatyńczyk – inteligentny i temperamentny

Bardzo charakterystyczny dla tej rasy jest jej temperament. Dalmatyńczyki mają ogromne zapotrzebowanie na ruch. Zwykły krótki spacer wokół bloku raczej ich nie satysfakcjonuje. Konieczne są codzienne, długie przechadzki, najlepiej z miejscem do biegania i przestrzenią na pracę umysłową. 

Wbrew obiegowej opinii dalmatyńczyk nie jest psem mało inteligentnym. Do bystry zwierzak o świetnej pamięci. Nie jest jednak łatwym uczniem. Od swojego opiekuna wymaga zróżnicowanych ciekawych ćwiczeń z dobrą motywacją. Monotonne powtarzanie tych samych komend szybko go znudzi.

To zapotrzebowanie na umysłowe wyzwania sprawia, że dalmatyńczyk jest wyjątkowo wymagającym towarzyszem. Bez odpowiedniej stymulacji, dużej dawki ruchu i zadań do wykonania może popaść we frustrację. To przemieni go w męczące stworzenie, z którym ciężko na co dzień funkcjonować pod jednym dachem. 

Dalmatyńczyk – zdrowie

Średnia długość życia psa tej rasy wynosi od 10 do 12 lat. Zdrowie dalmatyńczykom zwykle dopisuje. Niestety, mają pewną skłonność do alergii. Może ona wystąpić w odpowiedzi na:

  • ugryzienia owadów;
  • pyłki traw;
  • zanieczyszczenia wody;
  • składniki pokarmowe.
Zobacz też:
Rozmnażanie psów rasowych z wykorzystaniem metody inbred

Alergia najczęściej objawia się zmianami skórnymi w postaci niewielkich kropek. Jeżeli zaobserwujesz coś takiego u swojego dalmatyńczyka, dobrym rozwiązaniem będzie odwiedzenie lekarza i w razie potrzeby rozpoczęcie diety eliminacyjnej. 

Dalmatyńczyk i gen głuchoty

Kolejnym utrapieniem rasy jest głuchota. Niestety, w Polsce jeszcze ciągle specjalistyczne testy BAER nie są wymagane w uzyskaniu przez psy pozytywnych wyników na przeglądach hodowlanych. W krajach zachodnich taka praktyka jest już normą, dlatego wielu opiekunów decyduje się na sprowadzanie dalmatyńczyka z zagranicy. Głuchota jest trudna do zdiagnozowania, szczególnie jeżeli występuje tylko w jednym uchu. Wychowanie psa, który ma problem ze słuchem, jest jednak zdecydowanie trudniejsze.

Dalmatyńczyk – pielęgnacja

Z pozoru sierść dalmatyńczyka wydaje się bardzo łatwa w pielęgnacji. Nic z tych rzeczy. Jak na psy krótkowłose, gubią one nieprawdopodobne wręcz ilości sierści, a na dodatek linieją przez cały rok. Jeżeli zdecydujesz się na spędzenie kilkunastu lat życia właśnie z tym psem, zaopatrz się w furminator albo inną szczotkę do wyczesywania podszerstka. 

Dalmatyńczyk – żywienie

Żywienie dalmatyńczyka może okazać się nieco problematyczne ze względu na często występujące alergie pokarmowe. Trzeba więc przygotować się na to, że konieczna może okazać się dieta eliminacyjna. Pozwoli ona wskazać białko, na które uczulony jest pies. 

Warto przykładać dużą wagę do żywienia psów tej rasy. Najlepiej sprawdzi się dieta BARF, jednak dobrym rozwiązaniem mogą okazać się dobrej jakości karmy komercyjne. W razie problemów najlepiej skontaktować się z dietetykiem. 

Dalmatyńczyk – hodowla

W Polsce dalmatyńczyki nie są obecnie rasą szczególnie popularną. Istnieje jednak kilka hodowli FCI, w których na świat regularnie przychodzą szczeniaki. Pamiętaj jednak, że nie ma prawnego obowiązku wykonywania psom testów pod kątem zaburzeń słuchu, dlatego musisz porozmawiać z hodowcą i zapytać, czy takie badania zostały wykonane. 

Zobacz też:
Mops – piesek niepowtarzalnej urody. Dowiedz się wszystkiego o tej rasie!

Wybieraj wyłącznie hodowle zarejestrowane w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP). Dobry hodowca nie ma nic przeciwko wizytom w swoim domu. Zaleca się odwiedzenie szczeniaka jeszcze przed kupnem, a także poznanie jego rodziców. 

Dalmatyńczyk – cena

Cena za dalmatyńczyka z rodowodem FCI wynosi obecnie około 5 tysięcy złotych. Jeżeli zdecydujesz się na sprowadzenie psa z zagranicy, musisz doliczyć do tej kwoty jeszcze koszty transportu.

Dalmatyńczyk – historia rasy

Określenie „dalmatyńczyk” odnosi się do Dalmacji, czyli krainy na Bałkanach. Nie mamy jednak praktycznie żadnej wiedzy na temat tego, skąd pochodzą dalmatyńczyki. Według podań podobne psy spotykano już w starożytnych Grecji i Rzymie. 

Dalmatyńczyk i jego tajemnicza przeszłość 

Według jednej z teorii przodkiem dalmatyńczyka był pointer. Faktycznie, budowa ciała tych dwóch ras jest bardzo zbliżona, różni je jedynie umaszczenie. Dalmatyńczyki w Europie używane były przede wszystkim do polowań na grubego zwierza. Bardzo szybko stały się też psami do towarzystwa, które towarzyszyły woźnicom w długich podróżach z powozami. 

Niezwykły wygląd dalmatyńczyków sprawił, że psy tej rasy bardzo szybko stały się wyznacznikiem statusu społecznego. Ich popularność znacznie wzrosła w XIX wieku. Przedstawiciele wyższych sfer zakochali się w tej rasie i z Wielkiej Brytanii szybko zawędrowała ona za ocean. Bogaci przedsiębiorcy z południowych stanów obowiązkowo mieli w swoim domu przynajmniej jednego psa tej rasy. 

Pierwsze wystawy kynologiczne, w których brały udział dalmatyńczyki, odbywały się pod koniec XIX wieku w Wielkiej Brytanii. Pierwszy wzorzec opracowano w 1896 roku, jednak na powstanie klubu miłośników rasy trzeba było poczekać jeszcze trzy dekady. Co ciekawe, został on powołany do działania w Niemczech. 

Dalmatyńczyk – hollywoodzka kariera

Nie da się ukryć, że prawdziwy boom na te nakrapiane psy miał miejsce w 1954 roku, wraz z premierą filmu animowanego wytwórni Walta Disneya – „101 Dalmatyńczyków”. Produkcja bardzo szybko stała się przebojem na całym świecie, a tym samym popyt na rasę stał się tak szeroki, że w hodowlach zaczęło brakować psów. Doprowadziło to do sytuacji, w której bardziej niż zrównoważona psychika zaczął liczyć się eksterier. To z kolei sprawiło, że do dzisiaj na świat przychodzi wiele niestabilnych psychicznie dalmatyńczyków. 

Zobacz też:
Atopowe zapalenie skóry u psa – jak je rozpoznać i skutecznie leczyć, aby zwierzak odczuł ulgę?

Dalmatyńczyk w Polsce

Do naszego kraju pierwsze dalmatyńczyki trafiły już w latach dwudziestych XX wieku. Na hodowlę z prawdziwego zdarzenia musieliśmy jednak poczekać aż do roku 1968 roku. Wówczas to pierwsze psy hodowlane sprowadzono z Anglii. Ważnymi psami w polskich hodowlach były także te, które dekadę później dotarły do nas ze Stanów Zjednoczonych. 

Największą popularnością psy tej rasy cieszyły się nad Wisłą w latach dziewięćdziesiątych, kiedy na kasetach VHS wydano odnowioną cyfrowo wersję „101 Dalmatyńczyków”. Obecnie dalmatyńczyki nie są szczególnie często widywane na naszych ulicach. 

Dalmatyńczyk – dla kogo?

Dalmatyńczyki zdecydowanie nie są psami dla każdego. To wymagająca rasa, która potrzebuje ogromnej dawki ruchu i ćwiczeń umysłowych z prawdziwego zdarzenia. Niestety, duża popularność kreskówek sprawiła, że bardzo często wybierane były jako prezenty dla dzieci. Nie ma chyba bardziej nietrafionego pomysłu.

Dalmatyńczyk a rodzina i zwierzęta

Dalmatyńczyk nie jest maskotką. Zdecydowanie nie nadaje się dla niedoświadczonego opiekuna, a już na pewno nie będzie odpowiednim towarzyszem dla dziecka. Wprawdzie wychowane z maluchami, chętnie się z nimi bawią, jednak warunkiem jest odpowiednia socjalizacja i jednoczesne zapewnienie psu odpowiednich stymulacji. 

Ze względu na silny instynkt myśliwski dalmatyńczyki mogą być problematycznymi towarzyszami dla kotów i mniejszych zwierząt. Oczywiście, największą rolę gra tutaj odpowiednia socjalizacja i przyzwyczajanie psa do obecności innych ssaków. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, że – tak jak w przypadku wszystkich ras myśliwskich – zawsze będzie to decyzja obarczona pewnym ryzykiem. 

Dalmatyńczyk a szkolenie

Dalmatyńczyk wymaga odpowiedniego szkolenia. Jeżeli nie masz dużego doświadczenia w wychowywaniu psa, najlepiej skorzystać z pomocy profesjonalnego szkoleniowca. Dobrym pomysłem będzie psie przedszkole i zajęcia w terenie. Ze względu na duży temperament i skłonność do szybkiego pobudzania się oraz pewne zapędy do dominacji, szkolenie dalmatyńczyka powinno rozpocząć się już w wieku szczenięcym.

Zobacz też:
Spaniel bretoński – najmniejszy wyżeł z krótkim ogonem

Dalmatyńczyk a aktywność

Popularny film Disneya oraz jego reprodukcje przyzwyczaiły nas do wizji dalmatyńczyka idącego grzecznie na smyczy u boku dystyngowanego angielskiego gentlemana. To jednak bardzo skrzywiony obraz. Psy tej rasy nie nadają się dla domatorów i osób, które – jak filmowy Robert – cenią sobie ciszę i spokój. Zdecydowanie nie będą także wdzięcznymi towarzyszami dla osób starszych. 

Dalmatyńczyk – ciekawostki 

Dalmatyńczyki służące na dworze sułtana jako psy obronne stały się jednym z łupów wojennych Jana III Sobieskiego po udanej odsieczy wiedeńskiej. 

W Ameryce psy tej rasy są maskotkami strażaków. Przed epoką wozów strażackich faktycznie pomagały nowojorskim strażakom w przenoszeniu węży gaśniczych. 

Dalmatyńczyki przychodzą na świat całkiem białe. Pigmentacja daje o sobie znać dopiero po kilkunastu dniach od urodzenia, kiedy na ciele piesków zaczynają pojawiać się pierwsze kropki.
Znasz już lepiej dalmatyńczyka – opis rasy daje jasny wgląd w jego charakter. To pies wymagający, który nie ma wiele wspólnego z obrazem z bajki. Warto mieć to na względzie, decydując się na takiego czworonoga.